Hazret-i İsa aleyhisselam bir ağacın altında dua eden birini gördü. Dikkatlice baktığında adamın ayakları yürümeyen, gözleri de görmeyen, bedeninde de bars hastalığı bulunan bir kötürüm adam olduğunu anladı. Ama adam bütün bunlara rağmen ellerini kaldırmış mutluluktan uçacakmış gibi dua ediyordu :

- Ey! Nice zenginlere vermediği nimeti bana ikram eden Rabbim! Sana ağaçların yaprakları sayısınca şükürler olsun!..

Hazret-i İsa aleyhisselam kötürüm adama yaklaştı :

- Ayağın yürümüyor, gözün görmüyor. Bedenin de sıhhatli görünmüyor. Buna rağmen çoğu zenginlere verilmeyen nimetlerin sana verildiğini düşünmekte, bunun için de büyük bir mutlulukla şükretmektesin. Hangi nimettir nice zenginlere verilmediği halde sana verilen nimet?

Kulaklarıyla sesin geldiği yana yönelen adam dedi ki :

- Efendi! Allah bana öyle bir kalp vermiş ki, o kalple O'nu tanıyorum. Öyle bir dil vermiş ki, o dille de O'na şükrediyorum. Halbuki dünyanın serveti elinde olan nice zenginler var ki, kalbinde O'nu tanıma sevinci, dilinde de O'na şükretme mutluluğu yoktur. Ama gel gör ki, ayakları topal, gözleri kör, bedeninde hastalıklar bulunan bu kötürüm adama Rabb'im, bu sevgiyi ihsan eylemiş, bu nimetin farkına varma tefekkürünü nasip eylemiş. İşte bunu düşününce kendimi tutamıyor da :

- Nice zenginlere vermediği nimeti bana veren Rabb'im! Sana ağaçların yaprakları sayısınca şükürler olsun!. diye teşekkürden kendimi alamıyorum.

Kafa gözü kapalı da olsa kalp gözü açık olan bu adama yaklaşan Hazret-i İsa aleyhisselam :

- Ver şu elini öyle ise! Diyerek elinden tutar, eğilerek görmeyen gözlerinden öper. Peygamberin dudaklarının değdiği gözler Allah'ın izniyle anında açılır.

Karşısındakinin Hazret-i İsa aleyhisselam olduğunu görünce heyecanlanan adam, "Sen Allah’ın izniyle su ölüleri dirilten, hastalara şifalar bahşeden mucizelerin sahibi peygamber değil misin?" der. "Belli olmuyor mu?" deyince, "Gözlerimden belli oluyor da ayaklarımdan henüz belli değil." der. Tebessüm eden Hazret-i İsa aleyhisselam , "Sen hele bir ayağa kalkmayı dene!" deyince, silkinen kötürüm adam dimdik ayağa kalkar. Ayakları üzerine dikilebildiğini anlayınca söylediği ilk sözü şu olur :

"Ey Allah’ın Nebisi, sendeki bu mucizeler karşısında, izin ver de geç kalmayayım, Yüce Allah'a bir şükredeyim." diyerek hemen yere iner, başını secdeye koyarak der ki, 'Rabb’im! Seni tanıyan bir kalple, şükreden bir dil nimetinin şükrünü yapmaktan acizken, şimdi gören bir çift gözle, yürüyen iki de ayak lütfettin. Artık bilemiyorum nasıl şükretmem gerekiyor bu eşsiz nimetler karşısında?'..

Bu sırada çevreden toplanan halk, gösterdiği bu mucizelerden dolayı Hazret-i İsa aleyhisselamin elini öpmek isterler. Ama Allah’ın Nebisi işaret eder, "Benim değil, secdedeki şu kötürüm adamın elini öpün!.."

Derler ki : "Onu secdeye indiren nimetlere biz baştan beri sahibiz. Ama hiç böyle mutluluk duymadık."

"Öyle ise der, tefekkür edin, siz de düşünün." Sözünü şöyle bağlar Allah’ın Nebisi : "Düşünen, sahip olduğu nimetin farkına varir. Düşünmeyen ise kendisini nimetten mahrumiyette sanır!.."

Ne dersiniz, tutan elimiz, gören gözümüz, yürüyen ayağımız birer eşsiz nimet değil mi? Bunların farkına varıyor, sevincini duyuyor, şükür duygusuna giriyor muyuz? Yoksa Allah’ın Nebisi'nin ikazı bizde de mi tecelli etmektedir?

- Düşünen insan, varır sahip olduğu nimetin farkına.

Yâ rabbi verdiğin sayısız nimetlerin için sana sonsuz şükürler olsun,
verdiğin bu nimetleri elimizden alma,
verdiğin nimetlerin kadrini, kıymetini bilenlerden eyle..
ÂMİİN..

Kişiyi “rıza-i ilahi”ye götüren araçlar nelerdir?
Peygamber, Kur’an, namaz, oruç, zekât, hac, medrese, emri bi'l-maruf, nehyi ani'l-munker, hoca, şeyh, tarikat, cemaat, nafile ibadetler olmak üzere araçları çoğaltmamız mümkündür.
Bunların hiçbiri amaç değildir.
Amaç sadece Allah rızasıdır. Onun haricindeki her şey araç olmalıdır.
Dünya hayatına sebepler âlemi de denilmektedir. Kul sebeplere yapışarak hayatını idame ettirir ve “rıza-i ilahi”ye ulaşır. Dünya hayatının her bir sebebi aynı zamanda bir araçtır.

Araçlar sadece dünya hayatı için yaratılmıştır. Kişi öldüğü zaman, bütün araçlar ortadan kalkar ve sadece amaç ile baş başa kalır. Ruh bedeni terk ettiğinde Kur’an’ın görevi sona erer… Namaz, oruç, zekât, hac, kısaca ibadetler sona erer.
Peygamberin, imamın, hocanın, şeyhin, ananın, babanın, görevleri de sona eriyor. Kısaca ölüm gelince, Allah’tan başka her şey son buluyor.

***

Üzülerek belirteyim ki; amaç ile araçlar karışmış durumdadır.
Bir mümin peygambere niçin ittiba etmelidir? Allah’ın emri olduğu için. Ondan “rıza-i ilahi”yi kazanmanın yollarını öğrenmek için…
Kul peygamberi araç olmaktan çıkarır da, amaç haline getirirse, tehlike baş göstermiştir.
Kul kitabı (Kur’an) araç olmaktan çıkarıp, amaç yaparsa tehlike baş göstermiştir.
Peygambere bağlılığı o kadar ileri boyuta götürenler olmuştur ki; “rıza-i ilahi” ortadan kalkmış, yerini peygamber almıştır.
Hocaya, şeyhe, lidere bağlılık o kadar ileri boyutlara gitmiştir ki; araç olmaktan çıkmış amaç haline gelmiştir.
Örnek mi?
Bir hocayı, şeyh efendiyi yâ da lideri ziyaret edelim. Ziyaret sonrasında, değil zat-ı muhteremin ağzından çıkan sözler, mimiklerine varıncaya kadar onu anlatabiliriz. O zat-ı muhteremi ziyaret eden grup ile akşam namazına duralım, namaz sonrası onlara soralım “İmam efendi ikinci rekâtta ne okur?” emin olun çoğunluk ne okunduğunun farkında değildir. Bu hâlde sorarım; “Hoca, şeyh, lider amaç mıdır araç mı?” Hiç kimse amaç olduğunu söylemeyecek ama uygulamalar gösteriyor ki; maalesef amaç olmuştur.
İslam tarihi amacın araç yapıldığı hadiselerle doludur. Bugün eğer Müslümanların durumu İslam’ın özü ile çelişiyorsa bunun yegâne sebebi amaç ile aracın karıştırılmış olmasıdır.

***

Amaç hacca gitmek mi? Yoksa Allah’ın rızasını kazanmak mı? Eğer amaç Allah’ın rızasını kazanmak ise, on tane hac, yirmi tane umre yapmak yerine bir fakire, düşküne, garibe yardım etmek daha evla değil mi?

***

Bundan birkaç yıl önceydi. Bir topluluktayız, Filistin’e yardım için para toplandı. Para toplanan mahallede doğu Türkistan’daki Çin zulmünden canını kurtarmış güzel bir Müslüman vardı. Birçok sorunla boğuşuyordu. Bir tarafta yeni doğan bebeğinin hastalıkları, diğer yanda vatandaşlık işlerini halledememiş, yabancılar masası ikide bir evinden alıp götürüyor. İş yok, evini geçindirecek parası da yok… Dehşetli bir sıkıntı içinde…

Filistin için para toplayan kardeşlere dedim ki; “Şurada çok sıkıntı içinde bulunan bir kardeşimiz var, Filistin’den önce toplanan para ile onun ihtiyaçlarını karşılayalım.” Bana dedikleri şuydu :“Filistin bir davanın adıdır, ondan daha lüzumlu bir yer olamaz.”

Amaç Allah’ın rızasını kazanmak değil, amaç Filistin’e yardım etmek.

***

Bakıyorsun, Çeçenistan’ı, Afganistan’ı, Filistin’i, Kudüs’ü kurtarmanın peşinde koşup duruyoruz. Bu kafa ile devam ettiğimiz sürece de koşup duracağız.
Her bakımdan yardıma ihtiyaç duyan kardeşin yanı başında dururken, sen Çeçenistan’ı kurtarmaya koş…
Hemen yanı başındaki mahallede, bir bebek bakımsızlıktan hasta düşmüş, imkân olmadığından tedavisi yapılamamış, sen Afganistan’a yardıma koş…
Bırakın bu sahteciliği, el-insaf…
Amaç rıza-i ilahı değil…

***

Zekât niçin verilir? Allah rızası için…
Gel gör ki; zekât birilerinin rızası için verilmeye başlanmış. Tevhid'e Doğru okurları için yazdığım “Zekât” başlıklı yazımızda bahsetmiştim, zekât gerçek manada Allah rızası için verilse, toplumu barış havası sarar, husumetler ortadan kalkar, kardeşlik duyguları gönüllere dolar. Her işimizde olduğu gibi burada da amaç ile araç maalesef yer değiştirmiş.

***

Her kişi ya da cemiyet kendisine bir idol seçmiş, o idolünü tabulaştırmış. Hâlbuki Mü'min ilke ve prensip insanı olmalıdır… Tarih boyunca güzel insanlar, âlimler, bilginler gelip geçmiştir. Bize düşen bu insanları tabulaştırmak değil, onların ortaya koydukları, insanlığa ışık tutacak düşünceleri sahiplenmek olmalıdır. "Falanca zat ne mübarektir, şöyle büyüktür, böyle faziletlidir…" Bize ne kişinin faziletinden, mübarekliğinden, büyüklüğünden… Biz onun ortaya koyduğu fikirden, düşünceden istifade edeceğiz. Burada da amaç ile aracı karıştırmışız…

Sonuç olarak diyorum ki: “SÖZ KONUSU ALLAH (CELLE CELALUHU) İSE GERİSİ TEFERRUATTIR !”

Yüzünde güller açtı kar yağınca herkezin,
İlk kez böyle günahsız, ilk kez böyle neşeli.
Çocuklar gibi gülşen, çocuklar gibi şen
Gökten armağan gibi döküldü her tanesi...

Sokak lambalarından, süzüldü tane tane
Usul usul indiler bir birine değmeden.
Melekler indirirmiş her bir kar tanesi,
Annem öyle derdi de inanmazdım küçükken.

Bir iken bin oldular, on binlere karıştı,
Çoğaldı da yerden bir karış açtı.
İnsanlar döküldüler yollara birer birer,
Değen her ayak izi bir günah gibi kaldı...

Allah kar gibi yağdı kullarının üstüne,
Temizledi akladı, bembeyaz bir kuş gibi.
Her birimiz yıkandı, katran katran üstüne,
Bakamaz olmuştuk biz aynalara gün gibi.

İnsanlar kötü artık, zaman hiç değişmedi,
Geçen zaman ne yapsın, biz ettik kendimize.
Bu karda yağmasaydı halimiz ne olurdu?
Allah yine acıdı, bak yetişti bizlere...

Kar da bembeyaz yağar, anamızın sütü de
Gelinlik de beyazdır, giydiğimiz kefen de,
Birinde ağlarız biz diğerinde güleriz,
Beyazdan ak beyazı, buyurun sıyırın işte...

Bedirhan Gökçe

Adam ona bir kez daha göz attı. Üstündeki pantolonun sol kısmı, dizinin alt kısmından sonra boştu. Bu yüzden de sağa sola uçuşuyordu. Çocuğun baktığı ayakkabılar, sanki onu kendinden geçirmişti. Bir müddet öyle durdu. Daldığı hülyadan çıkıp yola koyulduğunda, adam dükkândan dışarı fırlayıp:

- "Küçüüük!" diye seslendi." Ayakkabı almayı düşündün mü? Bu seneki modeller bir hârika!"

Çocuk, ona dönerek:

- "Gerçekten çok güzeller!" diye tebessüm etti, "Ama benim bir bacağım doğuştan eksik".

- "Bence önemli değil!" diye atıldı adam. "Bu dünyada her şeyiyle tam insan yok ki! Kiminin eli eksik, kiminin de bacağı. Kiminin de aklı veya vicdanı."

Küçük çocuk, bir şey söylemiyordu. Adam ise konuşmayı sürdürdü:

- "Keşke vicdanımız eksik olacağına, ayaklarımız eksik olsa idi."

Çocuğun kafası iyice karışmıştı. Bu sefer adama doğru yaklaşıp:

- "Anlayamadım!. dedi. Neden öyle olsun ki?"

- "Çok basit!" dedi, adam. "Eğer yoksa, cennete giremeyiz. Ama ayaklar yoksa, problem değil. Zaten orda tüm eksikler tamamlanacak. Hâttâ sakat insanlar, sağlamlara oranla, daha fazla mükâfat görecekler..."

Küçük çocuk, bir kez daha tebessüm etti. O güne kadar çektiği acılar, hafiflemiş gibiydi. Adam, vitrine işâret ederek:

- "Baktığın ayakkabı, sana yakışır!" dedi. "Denemek ister misin?"

Çocuk, başını yanlara sallayıp:

- "Üzerinde 30 lira yazıyor" dedi, "Almam mümkün değil ki!"

- "İndirim sezonunu senin için biraz öne alırım!" dedi adam, "Bu durumda 20 liraya düşer. Zâten sen bir tekini alacaksın, o da 10 lira eder."

Çocuk biraz düşünüp:

- "Ayakkabının diğer teki işe yaramaz!" dedi, "Onu kim alacak ki?"

- "Amma yaptın ha!" diye güldü adam. "Onu da, sağ ayağı eksik olan bir çocuğa satarım."

Küçük çocuğun aklı, bu sözlere yatmıştı. Adam, devam ederek:

- "Üstelik de öğrencisin değil mi?" diye sordu.

- "İkiye gidiyorum!" diye atıldı çocuk, "Üçe geçtim sayılır."

- "Tamam işte!" dedi adam. "5 Lira da öğrenci indirimi yapsak, geri kalır 5 lira. O da zâten pazarlık payı olur. Bu durumda ayakkabı senindir, sattım gitti!"

Ayakkabıcı, çocuğun şaşkın bakışları arasında dükkâna girdi. İçerdeki raflar, onun beğendiği modelin aynıyla doluydu. Ama adam, vitrinde olanı çıkarttı. Bir tabure alıp döndükten sonra, çocuğu oturtup yeni ayakkabısını giydirdi. Ve çıkarttığı eskiyi göstererek

- "Benim satış işlemim bitti!" dedi, "Sen de bana, bunu satsan memnun olurum."

- "Şaka mı yapıyorsunuz?" diye kekeledi çocuk, "Onun tabanı delinmek üzere. Eski bir ayakkabı, para eder mi?"

- "Sen çok câhil kalmışsın be arkadaş..." dedi adam, "Antika eşyalardan haberin yok her hâlde. Bir antika ne kadar eski ise, o kadar para tutar. Bu yüzden ayakkabın, bence en az 30-40 lira eder."

Küçük çocuk, art arda yaşadığı şokları üzerinden atabilmiş değildi. Mutlaka bir rûyada olmalıydı. Hem de hayatındaki en güzel rûya. Adamın, heyecandan terleyen avuçlarına sıkıştırdığı kâğıt paralara göz gezdirdikten sonra, 10 liralık banknotu geri vererek:

- "Bana göre 20 lira yeterli." dedi. "İndirim mevsimini başlattınız ya!"

Adam onu kıramayıp parayı aldı. Ve bu arada yanağına bir öpücük kondurdu. Her nedense içi içine sığmıyordu. Eğer bütün mallarını bir günde satsa, böyle bir mutluluğu bulamazdı. Çocuk, yavaşça yerinden doğruldu. Sanki koltuk değneğine ihtiyaç duymuyordu. Sımsıcak bir tebessümle teşekkür edip:

- "Babam haklıymış!" dedi. "Sakat olduğum için üzülmeme hiç gerek yok! demişti."

* Her Rüzgar Savuracak Bir Toz bulur,
* Her Hayat Yaşanacak Bir Can Bulur,
* Her Umut Gerçekleşecek Bir Düş Bulur
* Bulunmayacak Tek Şey Senin Benzerindir
(alıntı)