RABBİM BU NE GÜZEL EDEPTİR YA HU....

Ama bir çok yerde yazılarına rastlıyorum ve bu yazısını sizlerle paylaşmak istedim.

Edep Ya HU

bu düsturu ifade eden bir de farsça deyiş vardır:

bî-edeb râ edeb kerden, edeb est

türkçesi: "edepsize edeple davranmak edeptendir."

edepli olmak, islam'da da insana her türlü koşulda emredilen bir davranış biçimidir. kalem suresinin 4. ayeti, "ve muhakkak sen pek büyük bir ahlak üzeresin" der. islam peygamberi de, "ben güzel ahlakı tamamlamak için gönderildim" ve "beni rabb'im terbiye etti ve terbiyemi de en güzel yaptı" sözlerini söylemiştir.

mevlânâ da şu güzel beyitleriyle "edeb"in anlamını ve önemini yeterince göstermiştir:

âdem-i zâde eger bî-edeb est, âdem nist
fark der cism-i benî âdem ü hayvan edeb est
çeşm be küşâ-yı bi-bîn cümle kelâmullâh râ
âyet âyet hemegî manî-i kurân edeb est

türkçesiyle söylersek, "âdem oğlu eğer ki edepsizdir, âdem değildir; âdem ve hayvan cinslerinin cismindeki fark edeptir; gözünü aç bak cümle kelamullaha; ayet ayet bütün manası kur'an'ın edeptir."

edepli kalmanın, edepli olmanın bir erdem olduğunu destekleyen birçok beyit, vecize, hadis, söz vardır. işte bunlardan bazıları:

edep bir tac imiş nur-i hüda'dan
giy ol tacı emin ol her belâdan

yukarıdaki beyti türkçeye çevirmeye gerek duymadım.

eddibu'n-nefse eyyühe'l-ahbabu
turuku'd-dini kulluha adabu

bu arapça beyit de türkçede şu anlama geliyor: "nefsinizi edepli kılın ey dostlar, dinin tüm yolları edeptir."

yine bir arapça özlü söz:

el-fazlu bi'l-edeb, lâ bil asli ve'n-neseb

yani, "erdem edeptedir, soy sopta değil."

şimdi de nâbi'den bir beyit:

hadd-i zâtında kim olmazsa edib
feleğin sillesi eyler te'dib

görülen o ki, söylemekten çekinmemek gerek: edepli olmak, edepli kalmak, her durum ve koşulda bir erdemdir. edepsizliğe edepsizlikle karşılık vermek, erdemli bir insanın yapması istenmeyen bir davranış biçimi olarak reddedilmiştir. felsefede bu görüşe karşılık gelen görüşler ve anlayışlar var mıdır, bilmiyorum ama en azından islam'da edebin, kaynağı kur'an-ı kerim'de bulunan bir zorunluluk, zorunlu bir davranış biçimi, hal olduğu gerçeği hadisler ve beyitlerle de desteklenmiştir. dahası, adabımuaşeret'i de edebiyat'ı da bu bağlamda anlamak gerekir aslında.

kaynak: http://www.edebiyatsozluk.com/sozluk.php?process=eid&eid=30353

ALLAH ŞİMDİDEN KABUL ETSİN...AMİN.

BİSMİLLAHİRRAHMANİRRAHİM,BENDEN 100.ADET

AMİN.AMİN.AMİN.

Ey ezelde nur iken şimdi farklı farklı isimlerle anılan, aslında Hu’dan ibaret olan kardeşim, Allah Tealâ’nın ruhundan ruh üfürdüğü, en büyük emanete sahip, îman tacıyla ziynetlenmiş; benlikten, senlikten öte O “Hû”nun mazharı olmuş “O”! Ey sahibi “Hû” ve sahibi “O”! olan! Sana “O”nun tarafından verilen bâki, kaybolmaz, hatta görülmez edep libasını taşıyan “O”! Bu edepten uzaklıkları görüp de sakın kendindeki emaneti zayi etme. “O”na nefsinin süfli perdeleri ile o edebi örtme. Baki olanı ve baki olan edebi fani, kaybolup gidici hallerle heba etme. O bakiyi bu faniye değişme. Sen her an tecellisi ile her şeyin O’ndan olduğunu hatırla. Dönüşün “O”na olduğunu unutma. Edep Yâ Hû ikazımızı da O’ndan bil...

Allah hepimize bu özelliği ve anlamını idrak ettirsin ve onun elçisini anlamayı, her şeyden önce O’nu sevebilmeyi, bu dünyada kendi deyimiyle bir misafir olarak yaşayan, Kainatı ve Sistemi, O’nun varedicisini tüm özelliği ile bize bildiren, sadece ama sadece İnsanlık için çırpınan Resulallah Efendimize ümmet olabilmeyi, Ahiret yaşamında yüzüne bakabilmeyi bizlere nasip etsin.

Allah Muin’iniz olsun…