Allah razı olsun.

Yazını dün gece okudum.
hiç bir şey yazamadım sadece ağladım.aklıma gelen tek şey ara sıra çarşıda gördüğüm dedecikti dün gece o dedecik geldi durdu hep gözümün önüne. kimsesiz olduğunu düşünüyordum.Allahıma dua ettim Allahım bana bir yol göster diye.
bir yakınımın tanıdığı huzur evinde çalışıyor bursa yıldırım ilçesi belediyesinin kimsesizler huzur evinde. onu aradık inşallah bir kaç güne kadar hayırlı sonuç alcaz tabi o dedeciğinde kabul etmesi gerekiyor.

inşallah olumlu sonuçlanır yoksa onu görmemek için yolumu değiştiriyorum bazende ellerimi gözlerime kapatıyorum hemen onu görünce, kalbim sızlıyor sonra çünki.

benim insan arkadaşım güzel dostum.
bilemessin nasıl mutsuz oluyorum çaresiz insanları görünce
en kötüsüde duyarsızlığa boyun eğmek.
oysa sen güzel dostum.
kurut gözlerinde biriken yaşları...
içini kavuran o acı uğruna...
yalnız ama yalnız var olduğuna inandığın o güzel değerleri yitirme nolur..
canım benim.
bana haber yolla masal kuşlarıyla...
tutunup kanatlarına uçarak geleyim....

Evet.Ben O'yum! O benim İşte!!!..
Mutfağında kirli tabakları birikmiş olan,
ve belki de eğlence çağında çocuklar, gençler yetiştirme telaşında,
Çok meşgul bir anne(!) "O" benim, ben O'yum işte...

Her Akşam ailece, yemek saatinde; televizyonda akşam haberlerini, akşam haberlerinde; insanlık ayıbı olan her türlü haberi izlerken , bir yandan da çatal kaşık sesleri arasında, o akşamın menüsündeki yemeğini yerken, kâh ağlayan,bir sonraki habere de kâhi gülen... ve hatta dünyanın dört bir yanında açlıktan kıvranan küçücük bebecikleri dahi izlerken, şehit Mehmetçiğin ağıtlar yükselen evindeki acılı feryatları dahi dinlerken,tüh tüh vah vah diye diye yine de lokmaları boğazından aşağıya inebilen bir anne...
Hem de bir Türk annesi , hem de bir Müslüman...

Ne çelişkidir bu Allahım!!!

Filistin'in,Irak'ın kanayan yarası şöyle dursun, İstanbul'da kalbi kanayan bir minicik bebeğin bile kanına kan katmak için yerinden kıpırdayamayan...
İşte benim "O"
"O", benim işte...
Karabükten'im...
Kan Grubum 0 RH(+)...

Doğrudur.Türkiye'deyim, bir Türk İlinde...Hayatımın hakimi değilim. kölesiyim ben...
Hem de T ü r k 'üm hem de M ü s l ü m a n...hem de bir anneyim ben...
Öyleyse ,YAZIK BANA , EYVAH BANA , VAH BANA!!!..

Rabbim gerçekten de nerede eksiklik? Nedir bizleri hiç böyle olmayı istemeden, yine de böyle oluverdiren? kurtuluşu çok istemek, kurtuluşa ermeğe çare midir Allahım? Yoksa bu duyarsızlık utancından kurtulmanın başka bir çaresi mi var?
Peki ya böyle gelmiş, böyle gidenlerden oluverirsek?..
Rabbim sen Akibetimizi güzel eyle Yarabbim!..