Mevlana Mesnevi'sinde bir hikâye anlatır:
Bir adam, dostunun kapısına gelip, kapısını çalar. İçeriden gelen ses:
-Kapıyı çalan da kim, diye sorar.
Adam:
-BEN'im, diye cevap verince, dostu:
-Git, şimdi zamanı değil, sonra gel der.
-Adam, kapıdan ayrılır ve bir yıl dostunun hasretiyle yanıp tutuşur. Bir yılın sonunda dostunun kapısına tekrar gelir. Reddedilme korkusuyla kapıyı çalar.
İçeriden gelen ses:

-Kim o, diye sorar. Adam:
-SEN'im, diye cevap verir.
Dost, adamı içeri davet eder:
-Mademki BEN'sin, içeri gir. Ev dar iki kişi sığmıyor, der.
Kaçımızın SEN' im diyebileceği, ruhunu birleştirebileceği bir dostu var? Kaçımız BEN'ini SEN yapmayı başarabildi? İşimiz hep BEN'lerle. Çok sevdiğimizi söylediğimiz halde SEN'im diyemiyoruz sevdiğimize. Ya sevgimizde bir problem var ya da BEN'imizde. Eğer sevdiğimizle SEN olabilseydik, arada mesafeler olsa bile SEN'imiz hep yakın olurdu. Bu yüzden"gözden ırak olan gönülden de ırak olur"sözü, SEN olamayan BEN'ler için doğru olsa gerek. SEN olmayı başarabilseydik maddi mesafelerin bir önemi olmaz, gözümüzden ıraklık, gönlümüzdeki ıraklığa engel olurdu.
Biz BEN'likleri ne zaman aşarsak SEN'likler o kadar yanı başımızda olacak. "Gerçek aşk" da bu olsa gerek. SEN-BEN değil, sevdiğimizle bir olmak.

BEN'ini Leylası ile SEN yapan Mecnun'a "adın ne?" diye sorduklarında, "Leyla" diye cevap vermişti. Mecnun'un karşısına bir gün Leyla çıktığında, önce onu tanıyamamış, Leyla olduğunu anladığında ise ona şunları söylemişti; "Bir bütün idim ben Leylâ ile. Sense Leylâ"yım diyorsun. Sen Leylâ isen eğer; beni yakmaya hayalin yeter, takatim yok sana kavuşmaya. Varlığı olmayan bir zerreye aynadan ne fayda? Canım gideli hayli zamandır, cismindeki bir başka candır; bir özge candır. Sensin beni benden ayıran, uzaklaştıran. Ben yokum, senin tecellin var. Vuslatının ağır yükünü kaldıramam ki. Önceleri sen vardın, şimdi ben yok oldum. Manevi dünyamda dostum daima sensin. Leyla öldüğünde ise Mecnun'a "Leyla ölmedi mi?" diye sorduklarında "Hayır, BEN Leyla'yım" diye cevap vermişti.

Hallac-ı Mansur, 'tan başka her şeyin batıl ve yalnız 'ın hak olduğuna kesin kanaat getirince, "sen kimsin?" sorusuna muhatap olduğunda "Ene'l-Hakk" (ben Hakk'ım) diye cevap vermiş ve bu cevap onun idamına sebep olmuştu. BEN'ini SEN yapmanın ne demek olduğunu bilmeyenler, kelime mânâsı; "Ben Hakk'ım" demek olan "Enel-Hak" sözünün hakîki mânâsının: "Ben yokum, Hakk var" demek olduğunu anlayamamışlar ve bu Hakk aşığını idam etmişlerdi.

Bir rivayete göre Hallac-ı Mansur'u darağacına astıkları vakit İblis yanına gelmiş ve "Bir sen ENE (BEN) dedin, bir de ben (Sen ene'l-Hakk dedin, ben "ene hayrun minhu" [Ben ondan hayırlıyım] dedim). Nasıl oluyor da , bu yüzden senin üzerine rahmet, benim üzerime lânet yağdırıyor?" diye sormuş. Hallâc-ı Mansûr şu cevâbı vermiş: "Sen "Ene" dedin, kendini ortaya koydun, ben "Ene" dedim, kendimi ortadan kovdum. Benliği ortaya getirmenin kötü, benliği ortadan kaldırmanın ise iyi olduğunu bilesin, diye bana rahmet, sana lânet etti."

Ene'l-Hakk'ı bir başka şekilde ifade eden Yunus Emre de "Beni bende deme ben bende değilem! Bir ben vardır bende benden içeru"demiştir.

Hakk'ı dost edinip BEN'ini unutanlar bu birkaç örnekle sınırlı değil. Şimdi soralım BEN'imize, SEN'im diyebileceğimiz bir dostu bulmayı başardık mı? Birinin SEN'im diyebileceği kadar dost olabildik mi?
Kalplerimiz çok genişti. İçini hep BEN'lerle doldurduk. Sanki BEN'ler kalplerimizi daha da genişletti. Kalplerimiz genişledi genişlemesine ama içinde o kadar çok BEN vardı ki SEN'lere yer kalmadı. Kalplerimizi BEN'lerden SEN'lere açmayı başaramadık. Bunu başarmanın belki de tek yolu vardı" BEN'i öldürmek. BEN'i öldürmek kolay kolay olacak bir şey değildi. BEN'e SEN dedirtebilmek için BEN'in iyi bir terbiyeye ihtiyacı vardı. BEN terbiye olmazsa SEN'i bulmak mümkün olmazdı. Bu terbiye de sevgi ve aşk ile olurdu.

BEN'imizi terbiye etmek için uğraştık mı? Böyle bir amacımız oldu mu?..

Muhyiddin İhyâ Efendi, "Rabbim, sen beni bana verdin,/ Ben de kendimi sana veriyorum" diyor. Bizi, bize veren O'na BEN'imizi verebildik mi? "Kendimi arıyorum, gören var mı?"diyecek kadar BEN'ini O'na veren ve O'nunla SEN olabilen Erzurumlu İbrahim Hakkı, O'ndan gelen her şeye razı olduğunu şu dizeleriyle bildiriyor:

Hoştur bana senden gelen,
Ya gonca gül, yahut diken
Ya hayattır yahut kefen,
Nârın da hoş, nurun da hoş,
Kahrın da hoş, lütfun da hoş.
Gelse celalinden cefa
Yahut cemalinden vefa
İkisi de cana safa
Nârın da hoş, nurun da hoş,
Kahrın da hoş lütfun da hoş...
Ne mutlu SEN'ini bulabilene

Logged

Yâ Rabbî!.. Kendi sevgini, sevdiklerinin sevgisini, bütün enbiyânın, Ehl-i beytin, Eshâb-ı kirâmın ve bütün evliyâ-i kirâmın sevgisini ve sevgine kavuşturacak amel ve işleri nasip eyle!

Yâ Rabbî!.. Dinine severek hizmet etmeyi, kul borçlarını ödemeyi ve şehit olarak ölmeyi nasip eyle!

Bize hakkı hak, bâtılı bâtıl olarak göster!
Yâ Rabbî!.. Bu vatanı bizlere bırakan ecdadımızın ruhunu şad eyle! Memleketimize hizmetleri geçmiş ve Allah için harp etmiş dedelerimize rahmet eyle! Yurdumuzu her çeşit düşmandan koru! Çünkü sen her şeye kâdirsin!.. Dualarımızı kabul eyle!” (Âmin!)

diyorduki onunla bildiklerimi yendien öğrendim bütün ezberlerimi unuttum herşeyi baştan ezberledim diyordu...

bende böyleyim işte..

seninle sevmeyi öğrendim ,yaşamayı öğrendim nefes almayı becerebildim sonunda..kalbim çarpabildi delice..
her sabah yepyeni umutlarla başladım güne..senden bi ses ti bir soluktu mutluluk haber alabilme sesini duyabbilme seni görebilme olasılığıydı..

birlikteliğimiz boyunca seni görme olasılığım her nekadar gaussien bi dağılım oluşturmamış olsada ve hiç bir zaman bir pik noktamız olmayacak olsada ben seni seviyorum..
kalbimin frekansı senin kalbinin doğal titreşim frekansıyla ölçüştüğü için rezonansta yaşıyoruz aşkı delice salınımlarla....ama yıkım yok...
umut var
mutluluk var
sevmek var
sevilmek var
düşünmek var..
sevmek için görmek diil
sevmek için dokunmak diil
sevmek için duymak diil
sevmek için onu hissetmek o olmadanda onunla olabilmekti gerekli olan tek şey..

aşk içinde onu kaybetme korkusunu bir bıçak gibi saplı duyduğunda aşktı..
aşk tıpkı tan(x) grafiğinde gibi mutluluğu artı sonsuzda
acıyı ise eksi sonsuzda yaşadığında aşktı
bzen ağlıyorum
bazen gülüyorum bazen dşünüyorum
bazen düşünmüyorum..
ama seni hep seviyorum..
sevgi senin için bişiler yapabilmekti..
sevgi kendine yapmadığın şeyi onun için yapmak verdiğin sözleri onun için tutmaktı..
sevgi onu herşeye rağmen,koşulsuz,çünküsüz,acabasız sevebilemkti..
sen bunu hiç okumayacksın biliyorum ama yinede söylüyorum bağıra bağıra...

seni çok ama çok seviyorum yanımda olmsanda...mesafeler zor diil bana
zor değil aşkıma aşkıma..

""""herşeyi anlattım sana
olan
olmayan
acıtan
sancıtan....
bilsem ki sana varmak içindi hepsi;
bütün o mola sancıları
bütün stabilize arkadaşlıklar
daha hızlı koşardım
severadım gelirdim gözlerinin derin yeşilliğine""""

gözlerim her yeşile baktığında;aklıma düşen
gözlerin
gözlerin
ve yine
gözlerin olacak...

seni seviyorum..