Dostlar bu silsile nakş-ı bendi tarikatına ait olup bu yazı yazılırken silsile diye aradığımız vakit ilk çıkan siteden alınmıştır. ( http://www.google.com.tr/search?hl=tr&q=silsile&meta= ) (silsileye örnek teşkil etmesi için yazıya eklenmiş olup özellikle nakş-ı bendi tarikatı seçilmemiştir.)

Öne çıkan tarikatlar arasında Kadirilik ve Mevleviliğinde bulunduğunu belirtmek isterim.

Rabbim doğru tarikat hakikat ve marifet ihsan etsin inşallah

Bismi Hu! Rabbim, esirge ve koru...

“Kadın puta tapmak istemiyordu.Kucağında bebeğiyle, onu büyük bir ateşin önüne getirdiler.
–Secde et diye buyurdu, puta tapanların padişahı. Kadın öylece, dimdik duruyordu. Ateş görülmemiş büyüklükte. Kadın ateşin ve kalabalıkların önünde. Bir kadın böylesine aciz mi direnecek? Bebeği atmalarını emretti padişah. Önce bebeği attılar. Alev ağız açıldı, bebeği ateşe aldı, feryad etti kadın.
–Seni de atarım! Dedi padişah:
-Secde et kadın!... Ateş ne kadar büyük,ne kadar korkunç! Kalabalıklar sessiz, padişah sabırsız. Kadın secde etmek istemiyordu, ağlayarak puta ve ateşe baktı, korkuyordu. Ve sonra …Bir mucize oldu! Bir bebek eli uzandı alevlerin arasından, sessizlik bir bebek sesiyle bozuldu.
–Anne gel! Dedi bebek. –Burası çok güzel,çok serin!
Büyük alevlere attı kendini kadın…” Mesnevi.

Böyle anlatırlar ve bu kıssa sonunda biz titreyerek kalbimizi yoklardık ve ateş ve serinlik ve bebek ve kadın karşısında ürperir huşu duyardık. Kadir-i Mutlak böyle ederdi; O isterse, istediğini istediği gibi eylerdi. Fakat bu kıssanın bir başkalığı vardı ve bildikten sonra unuttuğumuz bir “şey”le ilgiliydi. Bu yüzden tanıdık geliyordu ve “aslında biliyorduk.” Şöyle derler: Allah, Adem’i “iki eliyle” yarattı. Bu şekilde yaratılan tek varlı Adem idi. ”iki el” yani Allah’ın Cemal ve Celal isimleri… Lütuf ve Ceberut, Rahmet ve Gazap, Uzaklık ve Yakınlık…: Aşk. Alemin yaradılışındaki gaye Adem, Adem’in yaradılışındaki gaye aşk idi. Yaratılmış bunca mevcut içinde O’nu sevebilecek yegane varlıktı Adem. “O, onları sever; onlarda O’nu sever” (Maide 54) Çünkü tüm zıtlıkların kendisinde birleştiği Allah’ı, ancak Celal ve Cemal zıtlığının toplandığı insan sevebilirdi. Çünkü hem yakınlığı hem uzaklığı,hem rahmeti hem gazabı ve hem lütfu hem ceberrutu yaşayan, yaşayabilecek olan insandı. Çünkü hem ruhu hem de nefsi olan insandı. Allah, Adem’i yarattı ve göğsüne kalp aynasını koydu. Aşkın mahalli kalp idi: Adem’in hazinesi, sıfatı altın. Ve yanmalıydı ki safi olsun,erimeliydi ki tortularından arınakoysun.

Nakil olan ne bilir,duyduğunu nakleder ve bunu yaparken de arada bir “Aslında biliyordum, sen de biliyordun, aşina bunlar,hatırla!” der.

Aşina bunlar hatırla!

Aşk: özlem ve kalp ağrısıdır; niyaz ve ihtiyaçtır. Zaten sahip olduğumuz olduğun bir şeye ihtiyacın olmaz. Sevdiğine muhtaçsın, o “olsun” ki hissettiğin noksanlık onunla tamamlansın. İhtiyacım olmadığı halde seviyorum diyorsan, yalancısın. ”Lutfen” aşk olmaz. Lutfeden sen değilsin, lutfa muhtaç olansın. Fakir sensin. Adem “hiçbir şeylik” cübbesini giyindi de sultan oldu. Nakl-i kadimdir bu, babadan devraldın. Hatırla buraya kadar; ötesi aşk, ötesi ateş. Tabiatın korkar bundan, sana hükmeden kadın. Akıl, ateşteki serinliği anlamayacak bebek. Biri bebeğini kollarından alsın ve aşka atsın, ateşe. Aşkı idrakten aciz bebek –akıl burada!- şaşkın. Sonra ne olsun? “Ben ol da gör” demiş Mevlana…

Dünya Cemal ve Celal isimlerinin hüküm yeriydi. Aşkta varolan buydu: Cemal ve Celal. Baban Adem’in bir bebek gibi cennet beşiğinde Cemal isimlerini ve “Adem asi oldu!” çığlığıyla başlayan dünyasında uzaklığı, gazabı, Celal isimleri öğrenmesi gerekliydi. Ki “Aşk” olsun. Kendine baksın ve mutlak ihtiyacını, mutlak farkını bulsun. Çünkü o, O’nun bütün isimleriyle yaratıldı. Nakl-i kadimdir bu, bütün isimleri devraldın; Celal ve Cemalin dengesi: mükemmellik! Kemal için dünyadasın. Sonsuz’u özlemek hamuruna konuldu; altının ateşle saflaştığı gibi, kalbinin aşkta pişmesi lazım.”Muhtaçlık cübbesini” giy, ”tevazu kanatlarını” ser, ”yakarış mücevherlerini” takın, ”alçağa akan sular gibi ol, pay-i hub’a düş.”

Rivayetler buraya kadar; sebebiydi, alametiydi, gayesiydi…Çok sözler söylenir; ama bunlar, bu sözler, aşkın kıyısında dolanmakmış. Sarhoşun halini tariften aciz olduğu gibi aşık da acizmiş. Temsiller, semboller ve saireler…Birer işaret, sağır kulağa küpe. Aşkın karşısında akıl ve aklın aleti dil,bebek kalmaya mahkum imiş.

“Bela gökten yağmur gibi yağarsa/ Başını ona tutmakmış “aşk, ”Kağıttan gemilerle ateş denizlerini geçmekmiş aşk." Eskiler, bilenler, söylemişler, duyunca tanıyoruz “aslında” diyoruz “biliyordum”… Duymuştuk,tanıyoruz. Ateşte, suda, günde, gecede hep o fısıltı: ”Pay-i huba düş”…

Ve “AŞK”
Ayn-Şın-Kaf: IŞK.
Üç har beş nokta.
Harflerle sınırlı,noktalarla sınırsız…
Durdurak bilmeyen, engel tanımayan. Girdiği her yerde baş tacı. Sultanlar sultanı, gönüller ilacı. Hükümranlığı ile dillere destan. Bütün canlar O’ndan, O’nunla, O’na hayran. AŞK deyince sarsılır alem. Ne arş kalır, ne kürsi ne de levh u kalem. Serapa kaplamıştır her yanı. Görünen,görünmeyen ne varsa hepsine can. Cana can katan ölümsüzlük iksiri. Tüm canlara canan. Hayatın anlamı, hayatın toplamı. En kutsal yasa, en büyük tasa ve en küçük; devasa.

AŞK…hareketsiz sükun,sükunetsiz hareket. Aşk, lafa söze sığmayan hareket. Aşk, dibi görünmeyen bir derya. Yusuf’un güzelliğine tutulan Züleyha. Kimi zaman Ferhad, kimi zaman Şirin, kimi zaman da Mecnun ile Leyla…

“Aşk mekansızlık aleminde hararetin madeni. Cihandaki bütün sıcacıklar aşkın ateşi, aşkın alevi. Aşk,sırların sırrı,mahremlerin en mahremi. Aşk, ölü ekmeği can yapar. Aşk, fani olan canı ebedileştirir. Aşk öyle bir nur ağacıdır ki, dalları ezelde, kökleri ebededir. Bu ağaç ne arşa dayanır ne de yeryüzüne. Bu ağacın gövdesi de yoktur”
Hz. Mevlana, Divan-i Kebir

“Aşktır min-evvel ila ahir kevn ü mekan.
Aşktır gahi dil-ü canda nihan gahi ayan.
Aşktır dü alem içre canı yara vasl eden.
Aşktır daim olan hem mahrem-i esrar-ı can”
Adile Sultan.
(Başlangıçtan sona kadar bütün varlık,kainat aşktır.
Bazen gönülde ve bazen canda,gerek gizli gerekse aşikar olan yine aşktır.
Aşktır her iki alemde canı sevgiliye kavuşturan.
Aşktır canın sırlarının en gizli yerinde daim olan.)

“Aşkı göreve çağıran gönüller aynı zamanda aşkı anlatırlar:
Gel Ey Aşk! Ey gönlümüzün remzi manası.
Gel ey bizim tarlamız,mahsulümüz.
Gel! Balçıktan yaratılan insanlar artık eskidiler, köhneleştiler.
Gel! Çamurdan,çamurumuzdan yeni bir insan yap…”
Muhammed İkbal.

Sevginin en yüce mertebesi aşktır. Aşkın varlık aleminden soyutlayıcı özelliği,onu gerçek sevgiliye vasıta kılmıştır. Bu yüzden aşıkların dilinden, gönlünden hep aşk ve aşka dair kelimeler dökülür. Onlar aşkla sarhoş oldular, ne aramışlarsa aşkta buldular.

Alevlerin arasından elimi sana uzatıyorum:
“Gel Aşkım! Burası Çok Güzel,Çok Serin!...”

Aşkınla Suzidilara’yım...

Bizi kendi emrinle boyun eğenlerden kıl!

Kalplerimizi marifetinle doldur!

Ruhlarımızı kendi müşahadenle saygı değer kıl!

Sırlarımızı kendi yakınlığınla nimetlendir!

Senin her şeye gücün yeter.

Rabbim zikrinde ev, araba, mal, mülk olanlar yerine ahiret,Rabb, Muhammed (sav) olan kullarından eylesin.

Ne varlığa sevinirim
Ne yokluğa yerinirim
Aşkın ile avunurum.
Bana seni gerek seni.

Yunus EMRE

OLMAK İÇİN AŞK LAZIM,AŞK İÇİN ÖLMEK LAZIM.
YARE GİDEN YOLDA KILAVUZUN ETEĞİNİ TUTMAK LAZIM...

"Tasavvuf, İslam inanışına göre, kişiliği kötü huylardan temizleyip, ruhu pak edip, olgun olma yoludur."

Tasavvufta takva, ibadetlerden haz alma çok mühim olup insanın nefsini eğitmesi ilk hedefler arasındadır.

Peki tasavvufu anlamak, kavramak nasıl olur?

Tarikatlar bunun için var olup günümüzde hala doğru yoldan sapmamış tarikatlar mevcuttur.Toplulumuzun kasıtlı olarak bazı kavramlara yabancılaştırma çabaları sonucu maalesef tarikat ,şeyh gibi tasavuffun içinden gelen kavramlara bir karşıtlık mavcuttur.

Eğer ki Allah'a yakınlık konusunda biz yetersiz kalıyorsak bir Allah dostundan yardım almak en doğru yoldur benim kanımca.

"Tasavvuf hâldir, söz değildir, söz ile ele geçmez." (Seyyid Abdülkâdir-i Geylânî)

"Tasavvuf, Allah’ın, seni sende öldürüp, Kendinde ebediyen diri kılmasıdır.” (Cüneyd-i Bağdadi)

Peki bu tarikatların dayanağı nedir?

Tarikatlar şeyhler yoluyla (buna silsile denmektedir) Peygamber efendimiz (sav)'e kadar dayanmaktadır.

Sevgili Peygamberimiz Hazreti Muhammed (SAV)
Hz. Ebû Bekir Sıddîk (r.a.)
Selman Fârisî (r.a.)
Kasım Bin Muhammed (r.a.)
Ca'fer-i Sâdık (r.a.)
Bayezid Bistâmî (r.a.)
Ebu'l-Hasan Harakânî (k.s.)
Ebû Ali Farmedî (k.s.)
Yûsuf Hemedânî (k.s.)
Abdulhâlık Gucdüvânî (k.s.)
Ârif Rivegerî (k.s.)
Mahmûd Fağnevî (k.s.)
Ali Ramîtenî (k.s.)
Muhammed Baba Simasî (k.s.)
Emir Külâl (k.s.)
Şah Nakşbend Muhammed Bahâüddin Buhârî (k.s.)
Alauddin Attar (k.s.)
Ya'kub Çerhî (k.s.)
Ubeydullah Ahrâr (k.s.)
Muhammed Zahid (k.s.)
Derviş Muhammed Semerkandî (k.s.)
Hacegi Muhammed İmkenegî (k.s.)
Muhammed Bâkî Billâh (k.s.)
İmam-ı Rabbânî Ahmed Farukî (k.s.)
Muhammed Ma'sum es-Serhindî (k.s.)
Muhammed Seyfeddin Serhindi (k.s.)
Nur Muhammed Bedâyûnî (k.s.)
Mirza Mazhar-ı Can-ı Canan (k.s.)
Abdullah Dehlevî (k.s.)
Mevlânâ Halid Bağdâdî (k.s.)

Peki tarikatlar ne yapmaktadır.

Tarikatların yapılması gerekenleri arasında en önemlilerinden biri zikirdir kiminde sessiz zikir olurken kiminde ise sesli zikir benimsenmiştir.

"Zikir, hatırlamak, zihinde tutmak, unutmamak ve anmak anlamına Kur’an kaynaklı bir tasavvuf kavramıdır."

Dini vaazlar vs. ile topluma faydalı hizmetler sağlayan doğru yoldan sapmamış Tarikat ve cemaatleri Rabbim muhafaza eylesin.

Faydalanılan kaynak:
http://tr.wikipedia.org/wiki/Tasavvuf