Ne zaman bilmem yarabbim yerleşmiş yüreğimize umut….Hz.Ademle Hz.Havvadan bu yanamı.Daha ezeli varmı.Açtık gözümüzü yaşamaya costuk binbir umutla.Büyüyecektik kanat çırpacaktık hayata.Yarına bakmak için yaşamak için damarlarımızda yüreğimizde çağlayan nedir ki başka Yarabbim.Yoksa nasıl dayanırız zorluklara,hastalığa,ayrılığa,açlığa,susuzluğa….. Düşsen elini tutacaklar kaldıracaklar umudu taşırsın.Ağlasan uzanıp bir el silecek dersin.Dua edersin kabul edecek Rabbim dersin.Yarabbim bu bir yaşama iksiri midir.Herşeye rağmen bakarsın yarına binbir umutla. Yinede Rabbim hangi ağlayanına göndermedin ki bir umutlu yürek.Vardı herkesin içinde,yanında bir umut dileyeni.Umut vereni…..

HZ.Adem yasak meyvayı yiyince,cenneten çıkınca gözyaşlarından boyuyla bir otlar biter.Nedir ağladığı ki nedir umutlandığı,nedir beklediği….Yarrabbim affet…Yarrabbim affet…..Yarabbim ne olur affet…..feryadındaki sır neydi…Gelmedimi umutla beklediği.Uzanmadımı affı mağfiret eli.Adem atamız ağlamasaydı umutlanmasaydı affedilmeseydi ya bizim halimiz nice olurdu Yarrab.

Yaşıyor isem vardır içimde bu hissiyap.Yoksa yaşamamın ne anlamı var ki.Boynumu niye bükerim ki huzurunda.Niye uyanırım ki yeni güne.Bırakmak değilmidir kendini dalgalara umudun yoksa nereye götürdüğü meçhul bir halde.Bağladım Yarabb gönlümü umuda.Affına mazhar olacağıma,beni bana bırakmayacağına,ben Sen’i andıkça Sen’inde beni anacağına BEN SENİ SEVDİKÇE SENİN DE BENİ SEVECEĞİNE……

Allahım dostlarına bu dünya zehirdir.En garip onlardır bu vuslat yurdunda.Sen’in hasretinle yanar onlar.Sen’in rızan için halkın çilesini kendilerine çile ederler.Sadece bir mubarek duygu için bir umut için Sana kavuşmak için….

Yaşıyorum Yarabb…Yaşıyorum Yarabb….Yaşıyorum yarabb…Umudum var ki yaşıyorum,yaşıyorum ki umudum var.Umudlarımı hiç bitirme yarabb……

(Bu yazıyı yazıp bize ulaştıran dostumuzdan Rabbim her daim razı olsun)

Hep bir umut olacak içimde herşeye rağmen.

Olmama ihtimali bastıracak bu umut.

Gözümü ufka dikeceğim ayırmamacasına.

Mutluluğu buldumu sımsıkı sarılacağım bırakmamacasına.

Bırakmayacağımda o beni bırakmadıkça.

Düşüneceğim düşmeyi, hüzünler ile dost olacağım.

Ama bir ışık gördümü asla vazgeçmeyeceğim.