Beni bir kulun gordu.
Yanımdan geçiyordu, beni fark etti. Durdu geri döndü, geldi.
Yüzüme uzun uzun baktı. Önce gözleriyle, sonra elleriyle okşadı. Kokladı,
kokladi.
Bir öpücük kondurdu yanaklarıma ayrılmadan.
" Ne güzel yaratmış!" dedi sessizce.
Işte o an, niçin var olduğumu anladım.
Melekler sardı etrafımızı ansızın, imrenerek seyrettiler olup biteni.
Görmediği Rabbine görmüş gibi inanan bir insanın yüceliğini gördüler.
Ve herseyi en ince ayrıntısıyla kaydettiler.
Çekilen resimlerde ben de vardım.
Ey dualara cevap veren Rabbim, ben cansız bir tohumdum.
Dualarimi kabul ettin, güzel bir çiçek oldum.
Senin kudretinle canlandım, Senin san'atınla süslendim, Senin lütfunla
güldüm.

Şimdi bir duam daha kaldi mahsere sakladığım:

Beni gören gözleri ateşte yakma, ya RABBİ...!!!"