Şimdi sen yoksun ya.. öyle garip, öyle yetim ki yüreğim.
Yaşamaktan geçtim, nefes alamaz oldum.
Ah bir görebilsem seni.
Ah bir gözlerine bakabilsem, yüreğine dokunabilsem.
Elini tutmak istesem çok mu olurum?
Ya dudaklarından öpmek istesem?
Sarılsam sana şöyle, sarılamadığım tüm zamanlar için..
acısı dinse sensizliğimin.
Aç kalmış yüreğimi doyursan sevginle.

Sahi.... sen hiç acıkmaz mısın? !
Yok yok çok oldu biliyorum.

Şimdi sen yoksun ya..
sana dair herkesten sakladığım gülüşlerim soldu,
sadece seninle dolu olan yüreğim kanadı.
Senden başkasını görmeyen gözlerim ağladı.
Sensizlik sardı dünyamı,
hani içinde sadece senin olduğun, seninle yaşadığım dünyam.
Şimdi sen yoksun ya.
Dünyam yok.
Ben yok.
Yok yok çok oldu biliyorum.

Hani şöyle bir sesini duyabilsem, seviyorum desen.
Bu bile yeterdi yaşamam için.

ama biliyordum. Neyi peki.? Ben ne biliyordum ki.?

Herkes için, hiç birşey olmaktan.
Ve önemsenecek en son kişi olduğumdan başka.

Sanırım gözlerim ağlıyor yine.

Alişan Yılmaz

O kadar da önemli değildir bırakıp gitmeler,
arkalarında doldurulması mümkün olmayan boşluklar
bırakılmasaydı eğer.

Dayanılması o kadar da zor değildir,
büyük ayrılıklar bile, en güzel yerde başlatılsaydı eğer.

Utanılacak bir şey değildir ağlamak,
yürekten süzülüp geliyorsa gözyaşı eğer.

Yüz kızartıcı bir suç değildir hırsızlık,
çalınan birinin kalbiyse eğer.

Korkulacak bir yanı yoktur aşkların,
insan bütün derilerden soyunabilseydi eğer.

O kadar da yürek burkmazdı alışılmış bir ses,
hiçbir zaman duyulmasaydı eğer.

Daha çabuk unutulurdu belki su sızdırmayan sarılmalar,
kara sevdayla sarıp sarmalanmasalardı eğer.

Belirsizliğe yelken açardı iri ela gözler zamanla,
öylesine delice bakmasalardı eğer.

Çabuk unutulurdu ıslak bir öpücüğün yakıcı tadı
belki de,
kalp, göğüs kafesine o kadar yüklenmeseydi eğer.

Yerini başka şeyler alabilirdi uzun gece
sohbetlerinin,
son sigara yudum yudum paylaşılmasaydı eğer.

Düşlere bile kar yağmazdı hiçbir zaman,
meydan savaşlarında korkular, aşkı ağır
yaralamasaydı eğer.

Su gibi akıp geçerdi hiç geçmeyecekmiş gibi duran zaman,
beklemeye değecek olan gelecekse sonunda eğer.

Rengi bile solardı düşlerdeki saçların zamanla,
tanımsız kokuları yastıklara yapışıp kalmasaydı eğer.

O büyük, o görkemli son, ölüm bile anlamını yitirirdi,
yaşanılası her şey yaşanmış olsaydı eğer.

O kadar da çekilmez olmazdı yalnızlıklar,
son umut ışığı da sönmemiş olsaydı eğer.

Bu kadar da ısıtmazdı belki de bahar güneşleri,
her kaybedişin ardından hayat yeniden başlamasaydı eğer.

Kahvaltıdan da önce sigaraya sarılmak şart olmazdı belki de,
dev bir özlem dalgası meydan okumasaydı eğer.

Anılarda kalırdı belki de zamanla ince bel,
namussuz çay bile ince belli bardaktan verilmeseydi eğer.

Uykusuzluklar yıkıp geçmezdi, kısacık kestirmelerin ardından,
dokunulası ipekten bir o kadar uzakta olmasaydı eğer.

Issız bir yuva bile cennete dönüşebilirdi belki de,
sıcak bir gülüşle ısıtılsaydı eğer.

Yoksul düşmezdi yıllanmış şarap tadındaki şiirler böylesine,
kulağına okunacak biri olsaydı eğer.

İnanmak mümkün olmazdı her aşkın bağrında bir
ayrılık gizlendiğine
belki de, kartvizitinde "onca ayrılığın birinci
dereceden failidir"
denmeseydi eğer.

Gerçekten boynunu bükmezdi papatyalar,
ihanetinden onlar da payını almasaydı eğer.

Issızlığa teslim olmazdı sahiller,
kendi belirsiz sahillerinde amaçsız gezintilerle
avunmaya kalkmamış olsaydın eğer.

Sen gittikten sonra yalnız kalacağım.
Yalnız kalmaktan korkmuyorum da, ya canım ellerini
tutmak isterse...

Evet Sevgili,
Kim özlerdi avuç içlerinin ter kokusunu, kim
uzanmak isterdi ince parmaklarına,
mazilerinde görkemli bir yaşanmışlığa tanıklık
etmiş olmasalardı eğer!!

Can Yücel

YÖNÜ DOĞRU,YOLU GERÇEK
GÖNÜLLERDE ÇİÇEK ÇİÇEK
AÇANLAR HANİ YA,HANİ

BOYUN EĞMEYİP ZALİME
ZEHİR VERSELER ELİNE
İÇENLER HANİ YA HANİ

HAKLILARA OLUP DERMAN
HAKSIZLİĞI HARMAN ,HARMAN
BİÇENLER HANİ YA HANİ

A.KARAKOÇTAN

TÜM KALLEŞLİKLEREE İNAT,
TÜM KAHPELİKLERE İNAT,KARANLIKLARA İNAT,
SARAMADIĞIN YARALARINA İNAT,
ANLAMAYANLARA,ANLAMAMAZLIKDAN GELENLERE İNAT,
İNCİTENLERE İNAT,
SİLİK BİR ÖLÜME İNAT,
SEN YAŞA VE YAŞAT...

Her bulundugum yerde yitiriyorum seni
Yanibasimda oldugun oluyor kimi gün
Ya da ben oluyorum sessizce gözlerinde
Bir yaprak kimildiyor hafiften
Bu sessizlik bir kasirga baslangici
Kükremeye hazirlanisi denizin
Bu, aslanlarin sari, vahsi gözlerindeki ölüm pariltisi
Bu bir yerde erimek
Apansiz yok olmak belki de
Ve sonra susmak, susmak yüzyillar boyu
Beni unuttugun bir uzak çizgide
Tuvale sürdügüm boya degil artik
Kirmizi kan rengidir gözlerimin
En karadan daha kara yok
Oysa en beyazdin sen gecelerimde
O bana en yakin renkti tüy gibi
Buram buram sicakligini çizerdim duvarlara
Kokun bir tuhafti çocuksu
Sonra katmerli bir gül gibiydi baygin
Gecenin en koyulastigi o yerde
Düserdi ellerime darmadagin.
Öten bir ishak kusudur simdi
Haber getirir ölümlerden, dinle
Yasamak bir manga asker karsimda
Ates etmeyin diyorum
Bir diyecegim var
Gözlerimi baglamayin
Son defa görmek istiyorum insani
Gögü, günesi, denizleri
Ve bu son ölümün olsun diyorum
Bir daha öldürmeyin beni.
Kibritim islak
Sigaram yanmiyor
Ne olur bir ates verin
Bu ilk aldanisim degil
Bu ilk sönüsü degil umutlarimin
Ben bu denizin son kiyisiyim.
Bir cam kirildi uzakta
Ta uzakta, içimde bir cam kirildi
Bütün siirlerim anlamsiz simdi
Resimler renksiz, sarkilar ruhsuz
Hiç bir sey artik avutamaz beni
Bakin, bir çag devriliyor içimde sersefil
Son sair de kirdi son kelemini
Ilk mesaleyi kim yakti bu karanlikta
Kimdi aydinlatan benim zindan gözlerimi
Sevilmek mi
O son artigi en ilkel çaglarin
Bir magara duvarindaki en eski resim
Ya sevmek
Hiç sönmeden bir ömür boyu
O en güzel huy benimsedigim
Yikildikça tutundugum dal bu boslukta
O en insancil gerçegim benim
Ben hep böyle yüzyillar boyu sevdim
Çaglar boyu
Kopkoyu bir geceydi yasadigim sevince
Ellerimi arardim, bulamazdim çogu gün
Bir saklayan vardi beni
Bir tutan vardi
Sana yaklasamazdim
Anlayamadigim korkular vardi içimde
Hep böyle seninle sensiz kalirdim ben
Bir kivilcim sönerken
Bir yanardag patlardi içimde.
Ko simdi ben yalniz öleyim
Vur ellerimi ekmegimi al
Tiksinir beni kim görse sensiz
Utanir yalnizligim bana baktikça
Aynalar mi
Hani nerdeler
Kimbilir kaç yüzyil oldu kendimi görmeyeli
Adim mi neydi
Besbelli unutmusum
Hadi vur
Hadi öldür
Kurtar beni ezilmekten çürümekten
Hadi gel, açtim kollarimi
Bir zaman
Ölmeye vaktim mi vardi seni sevmekten
Sen büyüyen bir sessizliktin içimde
Beni ben eden en duru irmaktin
En güzeliydin mozaiklerin
Seninle maviydi gökyüzüm
Çiçeklerim sende yeserirdi
Sen bambaska bir evren yaratirdin
Sularimdan Günesimden rüzgarimdan
Bak! Nasil da her sey degisiverdi apansiz
Simdi bu karanliklarda yapayalniz
Mavi mavi bir resim aglar duvarlarimdan
Ben bir tohumum
Al beni topraga ek yeniden
Neredesin hani ne oldun
Antik bir kadin basi miydin
Yoksa bir deniz miydin eskiden
Yosunlarin kurudu mu öldü mü baliklarin
Hani bir Nefertiti yasamisti eski Misir'da
Yoksa o muydun sen
Hadi, anlat bana neydin
Belki de uzak belirsiz bir noktaydin sen
Öyküme girmeseydin
Insan bir kere ölür
Her gün ölen umutlarimizdir içimizdeki
Paramparça olmus sevgilerdir
Her aldanis
Yeni bir aldanisa hazirlar bizi
Zamanla renkler degisir
Donuklasir anilar
Silinir üstümüzden
Güzel olan ne varsa
Görür içindeki bütün hayallerin oldugunu
Insan yasarsa.
Ve bir gün insan da ölür
Çimen gibi yaprak gibi
Sarsilir yeryüzü yerinden
Devrilen koca bir agaçtir sanki
Durur atislari yorgun kalbimizin
El, ayak kesilir
Göz ölür, dudak ölür, kan ölür
Susar ta içimizde
Yillardir çalan çalgi
Bütün teller ses vermez olur
Acilar diner
Ve bir gün biter bu çirkin oyun
Perde iner...

Ümit Yasar Oguzcan