BİR CANIM ABLAM VARDI....
HAKKIN ATEŞİNE KENDİNİ ATTI...

YANDI AMA DAHA ÇOK YANMAK İSTEDİ...
BU YANMALAR ONA YETMEDİ...

RABBİM ONU NURLANDIRDI...
NUR TACIYLA TAÇLANDIRDI....

dost ablama.

Kolay mı? Savaştan çıkmışlar. Vatanlarını, mallarını mülklerini, özgürlüklerini kaybetmişler. Yazık ki kabilesi alemlere rahmet Rasul-i Ekrem s.a.v. Efendimiz ile savaşmış.

Harp sona ermiş; kadının kabilesi mağlup olmuş. Kalanlar esir alınmış.

Sahabe-i Kiram r.a., ele geçirmiş oldukları esirleri savaştan sonra bir yerde toplamışlar. Rasul-i Ekrem s.a.v. de orada, esirlere bakıyor...

Kalabalığın arasında kadın telaşlı, öteye beriye bakıp bir şey arıyor. Biraz sonra bir çocuk gözüne ilişiyor. Birden çevikleşip çocuğa koşuyor, kucaklayıp şefkatle bağrına basıyor. Bir tarafa çekilip emzirmeye başlıyor. Belli ki kargaşada çocuğunu kaybetmiş. Bulduğunda dünyalar onun oluyor; esirliğin üzüntü ve sıkıntılarına aldırmadan...

Kimin merhameti?

Varlığı alemlere yüce bir merhamet ve şefkatin eseri olan Rasul-i Ekrem s.a.v. Efendimiz bu manzarayı seyreden sahabilerine soruyor:

- Ne dersiniz, bu kadın yavrusunu ateşe atar mı?

Sahabe-i Kiram r.a.:

- Hayır, atmaz! diyorlar.

Bunun üzerine Rasul-i Ekrem s.a.v. Efendimiz şöyle buyuruyor:

- “Şüphe yok ki Allah Tealâ’nın kullarına merhameti, şu kadının çocuğuna olan merhametinden daha fazladır.” (Buharî, Edeb 18)

Bu esir kadının akıbeti hakkında başka bilgiye ulaşamadık. Ama rahmet Peygamberi s.a.v. Efendimiz’in, en merhametli yolu izlemiş olduğundan da zerre kadar şüphemiz yoktur.

Olayın cereyan şekli ve Efendimiz s.a.v.’in ifadesi, Yüce Mevlâ’nın kullarına olan merhametinin enginliğini, hiç çıkmayacak şekilde hafızalara nakşediyor.

Ya şiddetli azap?

Ömer Nasuhi Bilmen Hocaefendi, bir sohbetinde yukarıdaki hadisi naklettikten sonra çok hikmetli bir noktaya dikkatlerimizi çekiyor:

“Şu hususa da dikkat edilmelidir: Çocuklar masum hallerinden dolayı annelerinin merhametini kazanırlar. Bir kul da hayatını temiz bir şekilde sürdürmeye devam etmelidir ki ilâhi merhamete layık olsun. Yoksa Cenab-ı Hak, ‘erhamü’r-rahimîn: merhametliler merhametlisi’ olmakla beraber ‘şedîdu-l‘ikâb: azabı oldukça şiddetli’dir aynı zamanda... Nitekim Kur’an-ı Kerim’de:

‘Biliniz ki Allah, azabı oldukça şiddetli olan ve çok bağışlayıp çok merhamet edendir.’ (Maide, 98) buyrulmuştur.” (Ömer Nasuhi Bilmen, Kur’an-ı Kerîm’den Dersler ve Öğütler, s.56, İstanbul 1947)

Merhametin sahibi, insanı da en güzel şekilde yaratmış ve insanın bu güzelliği bozmamasını istiyor. Yaratılışından sapmamasını, çirkinleşmemesini istiyor.

Öyleyse kula düşen güzel yaratılışını muhafaza etmek. Ki böylece üzerinden merhamet eksik olmasın...

— Ya Resulallah! izin ver de evime kadar gidip geleyim, dedim.

İzin aldıktan sonra eve gidip hanımıma :

— Peygamber Aleyhisselam’da öyle bir açlık gördüm ki, o dayanılabilir bir hal değildir. Evde yiyecek bir şey var mı? dedim.

Bir küçük oğlaktan ve birazcık arpadan başka bir şey yok, cevabını verdi.

Oğlağı kestim, hanımım da, arpayı el değirmeninde öğütüp un yaptı. Eti bir çömleğe koyduk.

Hamur, mayalanıp, et çömleği tandıra konulup pişmeye başladıktan sonra, Peygamber Aleyhisselam’ın yanına döndüm : Evden ayrılırken hanımım :

— Sakın beni Resulullah’ın yanındakilere karşı meseleyi onlara da duyurarak utandırma, dedi. Çünkü yemek çok azdı.

Resulullah’ın yanına dönünce :

— Ya Rasulullah! Benim azıcık yemeğim var. Yanına en fazla bir ya da iki kişi alabilirsin. Yemeğe gidelim, dedim.

— Yemeğin ne kadardır? dedi.

— Birazcık arpa ekmeği ve küçük bir oğlaktan ibaret, dedim.

— Hem çok, hem de güzel bir yemek. Hanımına söyle, ben gelinceye kadar, ne et çömleğini ne de ekmeği tandırdan çıkarmasın, dedi. Sonra orada bulunan muhacirlere ve Ensara dönerek :

— Ey Hendek halkı! Kalkınız, Cabirin ziyafetine gideceğiz, diye seslendi. Hepsi kalktılar.

Hemen eve döndüm. Hanımımın yanına girip :

— Allah senin iyiliğini versin! Peygamber Aleyhisselam, Muhacirler Ensar ve yanlarında bulunanların hepsi yemeğe geliyorlar! İnna lillahi ve İnna İleyhi raciûn! Rezil rüsvay olacaksın, dedim.

Hanımım!

— Resulüllah, sana yemeğimizin ne kadar olduğunu sormadı mı? dedi.

— Evet, sonra ben de söyledim, dedim.

— Mahcubiyet sana aittir! Mahcubiyet sana aittir! dedi. Ben de ona

— Ben senin bana söylediğini yaptım. Yemeğimizin azlığını Resulullah’a haber vermiştim, dedim. Hanımım,

— Onları sen mi davet ettin, yoksa Resulullah mı davet etti? diye sordu.

— Hayır! O davet etti, dedim.

— O zaman boş ver, o senden iyisini bilir, dedi.

Nihayet geldiler, Resulullah yanındakilere;

— Birbirinizi sıkıştırmadan içeri girin, buyurdu.

Onlar da onar, onar ayrıldılar.

Resulullah ete ve ekmeğe bereket duası yaptıktan sonra, hanımıma :

— Bir ekmekçi kadın çağır, seninle birlikte ekmek yapsın. Çömleğinizden de, kepçe, kepçe al. Sakın çömleği tandırdan ayırma! buyurdu.

Sonra, Resulullah tandırdan eti ve ekmeği çıkarıp parçalamağa ve ekmeğin üzerine et dökerek Ashabına vermeğe başladı, davetlilerin tamamı yiyip doyuncaya kadar böyle devam etti. Bir hayli yemek de arttı.

Resulullah Cabir b. Abdullahın hanımına :

— Bu kalanı da hem kendin verirsin, hem de hediye edersin. Çünkü bütün halk açlık çekiyor, buyurdu.

Allaha yemin olsun ki; gelenler bin kişi oldukları ve hepsi de yiyip doydukları halde, çömleğimiz hala olduğu gibi kaynamakta, hamurumuzdan da, olduğu gibi ekmek yapılmakta idi. Ondan, biz de yedik, konu komşuya da dağıttık.

Hendek muhasarası bir ay boyu sürmüştü, müslümanlar orada burada kalmış böyle azıcık yemeklerini Resulullaha getirdikleri zaman, bir mucize olarak çoğalıyor ve herkese yetiyordu.

Hatta, Ebu Hureyrenin bir avuç hurması o gün herkesi doyurmuş, daha sonra Ebu Hureyre, o hurmalarla epey bir zaman daha idare etmiştir.

Allah aşkınızı şevkinizi muhabbetinizi artırsın gıbtayla okuyorum
Allah razı olsun

NE YOLCULAR GELDİ GEÇTİ BU ZAMAN TÜNELİNDEN
ZAMANI DURDURAMAZSIN NE GELİR ELİNDEN
KURTULUŞUN YOK Kİ KARDEŞ AZRAİLDEN
ELBET BİR GÜN GİRECEĞİN YER KABİR EVİ

NE ŞANIN KALIR NE ŞEREFİN NEDE RÜTBEN
GİDİNCE BU DÜNYA DENİLEN YERDEN
SORGULAR BAŞLAR YAŞADIĞIN HER HALİNDEN
ÇIKIPTA KAÇAMAZSIN SORGUDA GİRDİĞİN KARA YERDEN

GÜNAHLA GEÇEN ÖMRÜMÜ AŞKINLA DOLDUR GÖLÜMÜ KATRANDAN KARA YÜZÜMÜ SİL RESULALLAH

HASRETİNİ DİNDİR ARTIK EY NEBİ EY YETİMLER BABASI GEL