Merhaba ismini turnaların kanatlarına yazdığım,gülpembem bir tanem.

Mor dağların ardından sesleniyorum sana.Hıçkırıklarımı duyduğun an bil ki sevdiğim rüzgar bizim şarkımızı söylüyor. Takvime bakıyorum bir tanem bazen saatlerce.Dört mevsimi yazmışlarda senin mevsimini yazmayı unutmuşlar.Ben her an senin mevsimini yaşıyorum gülpembem.Üşüdüğümde sevgimizin ateşi ısıtıyor beni.Eğer üzgün duysam sesini,ürperiyorum diken diken oluyor tüylerim.Bir damla göz yaşınla buralarda benim boğulurum.Beşinci mevsimimsin.Yanaklarında pembe güller açsın.Ne ilk olsun baharımız ne de son.Sonsuz bahar olsun;ayrılığın hiç olmadığı,yalnızlığın kaybolduğu. Hani bir oyun oynardık sevdiceğim;kelime oyunu.İnsan kelimelerle düşünürmüş ya..Acaba aynı şeyleri düşünüyor muyuz?

Sen çocuk demiştin ben masumiyet demiştim.Sen gök yüzü demiştin ben senin gözlerin demiştim.Sen asker demiştin ben mektup demiştim.Bilmem o zaman ne düşünmüştüm ama askerde mektubun anlamını öğreniyor insan.Askerde mektup bir zarf iki kağıt değil sadece.Mektup göz yaşlarının mürekkeple karışıp yüreklere çekildiği nazlı bir bayrak.Mektup sonsuz mutluluklara uzanan beyaz bilekçe.Mektup içimde dinmeyen sızılara reçete.Bazen günlerce koynumda sakladığım,sayfalarında hasret kokan mektuplar.Askerde mektup bir zarf iki kağıt değil sadece.
Kalemin ucunda kıvranıyor yüreğim.Ne kadar yorgun olsa da bedenim şu an mektubumu okuduğu bilmenin hayaliyle ışıl ışıl gözlerim.Gönlümdeki tarifsiz huzurla uyumak istiyorum ve uyandığımda artık ayrılmamacasına yanında olmak tek arzum.Sensizlik uykusunda ayrılık rüyaları gördüğümü söyleyeceğim.Sanki hiç ayrılmamışızdır o gün.Sonra soracaksın bana oyunumuz içinde.Ayrılık diyeceksin,yalnızlığın ızdırabı diyeceğim.Unutmak diyeceksin,ölümün sessiz çığlığı diyeceğim.Sonra yine asker diyeceksin,bu sefer ben şafak diyeceğim şafak sayıp mektup bekleyen mehmetciklerin hatırına. Hani bakarken ardımca gözlerin yaşlanmıştı.Şimdi gülpembem o gözlerde ben yaşlanıyorum.Bekle beni bir tanem seni çok seviyorum.

Editör 22.02.2003 şafak 140