Düşündüm…

Hayata bir başlık atmadım…

Düşündüm …

Ben ve hayat iki iyi arkadaşız.

Düşündüm…

Hayata hep bir düşün değil, binlerce düşün penceresinden bakıp gerçeğe hangisinin daha yakın olduğunu görmek gerekir…

Düşündüm..

Hayat gözlerimi açabildiğim kadar açıp en son noktaya kadar bakmak, sonrada yumup hiçbir şey görememek kadar kısa, hayat kısadan da kısa.

Düşündüm…

Hayat kendimize yazdığımız bir mektupların genel adıdır. Gönderen kısmında ismimiz, alıcı kısmında adresimiz yazar.

Düşündüm…

Aslında zaman, okyanusları besleyen su kaynaklarından bile çok daha hızlı akıyor.

Düşündüm…

Aslında hayat, ölümün hep unutulduğu bir yaşama uğraşıdır.

Düşündüm…

Aslında hayat, uyku ile uyanıklık, düş ile gerçek, yalan ile doğru arasında az sonra uyanacağımız anlık bir rüyadır.

Düşündüm…

Aslında hayat, gözlerim kapalıyken bile görebileceğim bir suret, kulaklarım kapalıyken bile duyabileceğim bir ses ve her aynaya bakışımda bana bakan bir yüzdür.

Düşündüm…

Aslında hayat, birbirini gören aynaların içinde uzayan sayısız yollar kadar uzun, dokunsam tutulacak kadar yakındır.

Düşündüm…

Aslında kimse düşlerinin terkine uğramadı. Hayat zaten bir düş! Bir gün düşeceğiz toprağa ve hayat denen bu düşten ilk kez uyanmış olacağız.

Düşündüm…

Hayatıma iyi bakmalıyım. Çünkü o kendine küsse, kimse bana yeni bir hayat hediye etmeyecektir.

Düşündüm…

Yaşamak büyüdüğünden beri hayatı hep küçük gördü.

Düşündüm…

Ölümün gözlerine yaşarken bakarsak oda bize anlamı olan sonsuz bir hayatla bakar.

Düşündüm…

Ölüm sırası gelmeden kimse sıranın kendisinde olduğunu anlayamıyor.

Düşündüm…

Ölüm İsimlerimizin başındaki beylik sıfatları tanımıyor..

Düşündüm…

Aslında ölüm, cevabı hep bilinen bir sorudur.

Düşündüm…

Aslında ölüm, sevgilinin bize gönderdiği bir mektuptur.

Düşündüm..

Bazen bilmek kadar insana acı veren başka bir zıtlık göremedim.

Düşündüm..

Yanlışa yürüyüşlerimiz korkutmuyor bizi…

Düşündüm…

Kolay anlatılıyor acılar, kolay yazılıyor kolay yaşanmıyor oysa.

Düşündüm…

Mürai merhabalar, topraksız çiçekler ve ikiyüzlü gönüllerden nefret ediyorum. Düşündüm..

Her bakışta ayalara yüzümüzden onlarca maske alıyor. Hangisi gerçek yüzümüz seçemiyorum.

Düşündüm..

Çok vefasızım, telefon rehberindeki dostlarımın sayısı bir hayli azalmış.Düşündüm: Ben yoksam kimse yoktur.

Düşündüm.

Omuzlarının üzerinde zirveye çıktığım insanlara sırtımı dönmemeliyim.

Düşündüm…

Otobüse ayakta binen ilk yolcu olmak istemiyorum.

Düşündüm.

Geceye kaçmayı sevmiyorum.

Düşündüm…

Ben aşkı seslerden bir ses değil, bütün sesleri susturan bir çığlık yapmak için arıyorum.

Düşündüm…

Aslında ses sessizlikte anlam buluyor. Sessizlik her yerde konuşabilen ses oluyor.

Düşündüm…

Aslında ben büyümekten değil, içimdeki sesi yitirmekten korkmalıyım.

Düşündüm…

Ellerim kaleme, düşüncelerim kelimelere tutundukça yazmaktan ve okumaktan asla vazgeçmemeliyim.

Düşündüm…

Renklerin mavisini seviyorum diye siyahlardan nefret etmemeliyim.

Düşündüm…

En değerli an içerisinde bulunduğum andır. Çünkü, az sonrasının olup olmayacağı bilinmezdir.

Düşündüm…

Özgürlük bedeli gerçekten çok ağır olan bir mücevherdir. O yüzden herkeste bulun(a)maz.

Düşündüm…

Boş vermek hiçbir şeydir. Hiçbir şey boş vermek kadar anlamsız değildir.

Düşündüm…

Kalplerini yormayanlar düşüncelerimi çiğnediler. Cümlelerimin canı yandı.

Düşündüm.

İnsan kendi yaşamının yağmurlarında ıslanma fırsatını kaçırmamalı.

Düşündüm…

Aslında nankörüz…

Düşündüm..

Umut Kafdağı’nın ardında da olsa beklemeye değer..

Düşündüm…

En çok beklenen en beklenmedik anda gelendir…

Düşündüm

Anlaşılamamak anlaşılır bir durumdur.

Düşündüm