KENDİ ÇEVREMDE DÖNÜP DÖNÜP ZİKREDEYİM
ARADIĞIM AŞKI LEZZETİ İÇİMDE BULUP ŞÜKREDEYİM

KENDİNDEN MEMNUN OLAN AŞIK
ETRAFINDAN MEST OLUR GÖNLÜ ŞAŞIK
BULUR LEYLASINI İÇİNDE VE DIŞINDA
ZEVKLİ BİR DÖNÜŞ
ONU SARAR ELBET AŞIK OLDUĞU MAŞUK

Artık akşamlarken günler
Düğün getirmez hiçten dünler
Gitmez konuğum hüzün değil mi?
Devran ve hüküm güzün değil mi?
Hiç mi ümîd yok? ya Peygamber?

Soytarılıklar sırıtkanca
Anlamsızlıklar sırtlanca
Yol kesmeler, hiç vaktim yok!
Bir varmışlar bir baktım yok!
Sevilen ve seven sensin! El ver!

Dolaşık labirent, kandil ölgün
Boğazından öpen Hüseyn’i her gün
Omuzunda Ali’yi yüceltensin
İsa’ya ümîdi veren sensin!
Senden bir elçiymiş güller

Sonsuz Rahmet’ten gelensin
Sevgim gülden simgelensin
Avucunun sıcaklığından
Göğsümden bir gül yücelsin
Bensiz geçmekteyken günler

Neredeysem râyiha gelsin
Mahşere varsın esrik bir an
Sen geldiysen gitsin zulmet
Ümîde engel olmaz şeytan
Doğsun işrakî bir hikmet

Tek aşkın kaynaktan kevser
Engin Rahmet, son peygamber
Hüseyin Hatemi

Dilbesteyim fermanına kapında köleyim yar
Haber gönder mesud eyle yolunda öleyim yar

İsyan yağar gözlerime leyli gibi simsiyah
Köprü kurup diyarına ruhsarın göreyim yar

Nağmene muhtaç gönlüm hep aradım diyar diyar
Çöllere bir nur indi gül yurduna varayım yar

Gülşende bülbülünüm bir kez olsun açmaz mısın
Hem açtın hem gül verdin sızı sızı akayım yar

Der ki derviş bu derdime derman derdine imiş
Derdindeyim dermanımsın ummanına gireyim yar

Günahtaydık perişandık birer birer eridik
El açtık kabul gördük bunu nasıl ödeyim yar

Bizarım hasretinden damla damla nurun gönder
Feryadım dağ çökertti nurun ile çoşayım yar

Kıtmir olsam ağlasam eşiğinde senelerce
Müjdenle kurtar beni bahar gibi açayım yar

Yolunda kapındayım derbederim sultanım
Güller gönder lütfeyle sana doğru koşayım yar
Mustafa Uçurum

Seni anmak bir gülü koklamak gibi
Güllere su vermek
Hayata yeniden doğmak gibi

Dünya sensiz sürekli kargaşa
Sen gelmeden bir çöldü sanki
Seni unuttukça kanayan yara

Şiir seni andıkça yüceliyor
İnsan yoluna baş koydukça
Bir destan böyle dile geliyor

Her yerde peygamber sevgisi
Herkes mağara korkusu yaşıyor
Bütün gönüllerde umut sergisi

Mustafa Armağan

Ecram-ı felek levh u kalem mest-i nigahın
Didarına aşık ulu Yezdan diye sevdim

Mahşerde nebiler bile senden meded ister
Gül yüzlü melekler sana hayran diye sevdim

Aşkından buhurdan gibi tütmede bu kalbim
Sensiz bana cennet bile hicran diye sevdim

Ta arşa çıkar her gece aşıkların ahı
Asilere lütfun yüce ferman diye sevdim

Doğ kalbime bir lahzacık ey nur-u dilara
Sevdanı gönül derdine derman diye sevdim

Bülbül de senin bağrı yanık aşık-ı zarın
Feryadı bütün ateş-i suzan diye sevdim

Huriler ezelden beri şeyda-yı cemalin
Yanmıştı sana Yusuf-u Kenan diye sevdim

Evlad ü iyalden geçerek Ravza’na geldim
Evsafını methetmede Kur’an diye sevdim

Kıtmir’inim ey Şah-ı Rasul kovma kapından
Alemlere rahmet dedi Rahman diye sevdim

Şeyda kuluna eyle nazar merhametinle
Bir lahza nazar en büyük ihsan diye sevdim

Hasan Basri Çantay