Asker en iyi arkadaşının az ileride, kanlar içinde
yere düştüğünü gördü.

insanin başını bir saniye siperden çıkaramayacağı gibi
bir ateş altındaydılar.

Asker teğmenine koştu hemen:
- Komutanım, bir koşu arkadaşımı alıp geleyim mi?
"Delirdin mi?" der gibi baktı teğmen...
- Gitmeğe değmez oğlum, arkadaşın delik deşik olmuş.
Büyük olasılıkla ölmüştür bile. Kendi hayatını da tehlikeye atma
sakın!
Ama asker o kadar ısrar etti ki, tegmen izin vermek zorunda
kaldı.
- Peki, dene bakalım!

Asker yoğun ateş altında fırladı siperden ve mucize eseri,
arkadaşının yanına kadar gitti, yaralı arkadaşını sırtlandığı gibi taşıdı.
Birlikte siperin içine yuvarlandılar.

Teğmen koşup yaralıya bir göz attı ve nefes nefese bir
kenara yıkılmış askere döndü:
- Sana hayatını tehlikeye atmaya değmez, dememiş miydim!
Bu zaten ölmüş...

- Değdi Komutanım, değdi! dedi asker.
- Nasıl değdi, arkadaşın zaten ölmüş, görmüyor musun?
-Gene de değdi komutanım, çünkü yanına vardığımda henüz
yaşıyordu...
Ve onun son sözlerini duymak, dünyalara bedeldi benim için...
Ve, hıçkırarak, arkadaşının son sözlerini tekrarladı:

"Geleceğini biliyordum!"

GELECEĞİNİ BİLİYORDUM!
(sizlerle paylaşmak istedim)bir kardeşin sıkıntıda olupta burda paylaştığımız gibi...SİZLERİN DERDİ BİZİM DERDİMİZDİR...