3Salavat Cezallahü anna muhammeden ma hüve ehlüh 3Kevser 3İhlas 3 Yunus Peygamberimizin duası

rabbim yar ve yardimcin olsun... biran önce seninde tüm ayrilik acisi cekenlerinde sevdiklerine kavusmasini nasip eder ins. yüce rabbim (ÀMIN)

“Allah kendisinden ittika edeni darlıktan bolluğa çıkarır.”

İnsan iki şekilde darlık, iki şekilde genişlik yaşar. Birincisi maddî darlık, manevî darlık; ikincisi maddî genişlik, manevî genişlik. Maddî genişlik ve darlık malum para ile ilgilidir.

Bakarsınız ki bir insan günlük yiyeceğini-giyeceğini bulamayacak kadar sıkıntı içerisindedir. Buna rağmen Allahu Teâlâ ona, az şeyle kanaat etme duygusu verir, elde ettiği az şeyi bereketlendirir. Ve dolayısı ile ona az bir malla rahat bir hayat yaşatır. Nasıl yaşatır?

1. Kanaat verir.

2. Kazancına bereket verir.

Bir diğer insan çok kazanır, çok mal mülk içerisindedir. Fakat darlık içindedir. Nasıl darlık içinde olur? Haram helal hudutlarına dikkat etmezse, faizle iştigal ederse, neticede o kişi bolluk içinde darlık yaşar. Allah Teâlâ kanaati olmadığı için bu kadar bolluk içinde o kişiyi fakir olma duygusuna sahip kılar. Hep kendisinden yukarıdakilere bakar. “Filan şu kadar zengin, falanın şu kadar malı mülkü var. Benim malım ise çok az” der ve mal biriktirmek için hırslandıkça hırslanır. Kendisinden kanaat hissi tamamen alınır. Malı mülkü vardır ama sanki fakir gibi, mala ihtiyacı olan adam gibidir. Durmadan daha fazlasını ister ve kendini mânen helak eder. Dünyadaki cennet demek olan huzuru bulamaz. Ahirette de kaybedenlerden olur.

Veyahut da ona öyle hastalıklar verir ki malın içinde gark olur ama yiyemez, içemez. Et yiyemez, meyve yiyemez, sebze yiyemez. Kendisine birçok diyetler verilmiştir, çavdar ekmeği yer, arpa ekmeği yer. Böylece bolluk içinde darlık verir.

Veya çok para kazanır da Allahu Teâlâ onun bereketini kaldırır. Takva üzere olmazsa, Allah'tan korkmazsa, helal ve haram hudutlarına riayet etmezse onu böyle yapar.

Bir de manevî darlık ve manevî bolluk vardır. İşte ona gönül zenginliği diyoruz. Kanaat. İnsan öyle ki gün bulur gün yer de hiç şikâyeti olmaz.

“Ya Rabbi bana bu kadar nimet verdin. Elhamdülillah! Gün bulup gün yesem de kimseye muhtaç olmuyorum. Bana sıhhat vermişsin, afiyet vermişsin, çoluğumun çocuğumun rızkını bir hamal olarak olsa da kazanma lütfu veriyorsun” der. Bulunduğu hâle razı olarak daimi bir şükür içerisinde olur ki Allah kalbine bir genişlik verir. İşte manevî zenginlik budur. O kişi ailesi ile öyle bir huzur hâli yaşar ki, akşam sofralarına koydukları bir dilim ekmek, bir tas çorba mutlu bir hayat yaşamalarına yeter.

Ama öbürlerinin aile hayatı bozuktur. Oğlan bir tarafta, kız başka bir taraftadır. Hanım şöyle düşünür, beyi böyle düşünür. Yani darmadağınık bir aile hayatıdır. Sanki orası bir aile yuvası değil, bir oteldir. Sanki birer günlüğüne müşteriler oraya gelmişler, birkaç günlüğüne bir çatı altında kalmaya mahkûm olmuşlar gibi. Böyle bir hayattadırlar. Saraylar dar gelir. Ama gönlü zengin olan, kanaat sahibi olan, malını bu kanaatinden dolayı bereketlendiren insan ise dünya genişliğinde bir hayat yaşar. İşte bir insan takva sahibi olur, “ve men yettegillah” sırrına ererse böyle olur “ve Allah onu cehennemden cennete ulaştıracak yolları da gösterir, kolaylaştırır.”

Ebu Zer radıyallahu anh Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellemden şöyle bir hadis rivayet ediyor:

“Ben bir ayet biliyorum ki, eğer insanlar o ayeti almış ve onunla amel etmiş olsalar, onu iyi tefekkür edip, onu iyi tezekkür edip mucibince amel etseler onlara kâfi gelirdi. Sonra şu ayet-i kerimeyi okuyor: “Kim ki Allah’tan gerçek manada ittika ederse Allah da ona bir çıkış, kurtuluş yolu lutfeder ve ona hiç beklemediği, hesap etmediği yerlerden rızık ihsan eder.”

Bu ayet-i kerimenin nüzul sebebi Tefsir-i Kurtubi’de şöyle anlatılıyor:

“İbn-i Abbas ve Cabir b. Abdullah’tan radıyallahu anhümden rivayet olunduğuna göre bu ayet Avf ibni Malik Eşcaî radıyallahu anh hakkında nazil olmuştur.

İbni Abbas’ın rivayetine göre, Avf ibni Malik Eşcai, Nebi sallallahu aleyhi ve selleme geliyor ve diyor ki; “Ya Rasulallah! Benim oğlumu düşman esir etti. Oğlumun annesi ise durmadan ağlıyor.”

Cabir b. Abdullah’tan gelen rivayete göre ise, “müşrikler onun oğlunu esir ediyorlar, oğlu sağ-salimmiş. Avf bin Malik Eşcai radıyallahu anh (kendisi de fakir sahabelerden) Rasulullah sallallahu aleyhi ve selleme geliyor, kendisine fakirlik ve sıkıntının isabet ettiğini, oğlunun düşman tarafından esir alındığını ve çocuğun annesinin bundan çok büyük bir sıkıntı duyduğunu anlatıyor ve diyor ki; “Ya Rasulallah! Bana ne emredersin? ”

Buradaki şu ifadelere, gerek anneler, gerek babalar çok dikkat etsinler. Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellemin emrini çocukları düşman tarafından esir edilmiş bir anne ve baba nasıl karşılıyor. “Bana ne emredersin ya Rasulallah!” diye sorunca Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem buyuruyor ki: “Allah’tan kork. (Sakın ha bağırıp çağırma, isyan, tuğyana varan şekilde laflar eyleme) sabret. Sana ve hanımına “la havle ve la kuvvete illa billâh(Allah’tan başka güç kuvvet sahibi hiç kimse yoktur.)” cümlesini çok okumanızı tavsiye ediyorum.”

Kendisini güçlü, muktedir görenler, gerçekten güç sahibi iseler haydi bakalım ölmeyiversinler, hastalanmayıversinler, kucaklarındaki canparelerini, evlatlarını ölmek üzere iken geri hayata döndersinler. Yapamazlar, edemezler. Onlardaki güç, iktidar izafîdir. Gerçek güç sahibi, gerçek kudret sahibi, kadir-i mutlak olan Allahu Teâlâ’dır. Allah onlara belirli bir zaman imtihan için biraz güç vermiştir. O kadar!

Başımıza bir bela veya musibet geldiği zaman Efendimizin tavsiyeleri doğrultusunda önce Allah’tan takva sahibi olmayı dileyeceğiz. İttikaya ereceğiz. İkincisi; bela ve musibetler karşısında sabırlı olacağız.

Başımıza bu tür durumlar geldiğinde, bir haksızlığa veya bir musibete uğradımız zaman, “La havle vela kuvvete illa billah” cümlesini çok söyleyeceğiz.

Avf bin Malik radıyallahu anh hanımının yanına dönüyor ve hanımına ne yaptığını, Rasulullah’ın neleri emrettiğini anlatıyor.

Bakınız hanımı ne diyor:

“Bize emrettiği şey ne güzel.”

Bir çaresini bulalım, oraya askerler gönderelim, senin çocuğunu çıkaralım demesi gerekirken neden böyle söylüyorlar diye itiraz etmiyor. Madem Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem bize:

1. Allah’tan korkmamızı

2. Sabırlı olmamızı

3. La havle vela kuvvete illa billâh, dememizi emretti, ne güzel diyor.

İşte iman, teslimiyet ve itaat böyle olur. Allah Rasulü sallallahu aleyhi ve sellemin emrinin üzerine herhangi bir yorum yapmamışlar, “böyle demişse en güzeli budur.” demişler.

Biz de müslümanlar olarak, Allah celle celaluhun gerek Kur’an’da buyurdukları karşısında, gerek Rasulullah’ın sünnet-i seniyyesi karşısında ancak ve ancak bu sahabeler gibi davranmamız gerekir. O zaman gerçek müslüman oluruz, o zaman gerçek takva sahibi oluruz, o zaman amellerimiz makbul olur. Ne buyuruyorsa amenna ve saddakna demekle karşı karşıyayız. Yani, iman ettik tasdik ettik deyip kabullenmeliyiz. Bin dereden su getirerek, bütün cehaletimize rağmen, nefsimize uygun yorumlar yaparak ortamı sulandırmaya çalışmamalıyız.

İşte biz de, büyüklerimiz Kur’an ve sünnetin doğrultusunda, Allah’a isyan olmayan hususlarda emir verdikleri zaman, hiçbir yorum yapmadan şöyle mi, böyle mi demeden amenna ve saddekna dememiz lazım. Kendi nefsî çıkarlarına göre yorum yapanlar neticede helak olup gidenlerdir. Onların, geçmişte bu gibi hâlini okuyoruz, zamanımızdaki bu gibilerin hâlini de görüyoruz. Göremediklerimizi de bundan sonra göreceğiz.

“Âlemlerin efendisinin buyruğu ne güzel” diyor kadın sahabi ve ikisi bunu yapmaya devam ediyorlar. Yani Allah Rasulü âlemlerin efendisinin emrettikleri şeyi yapmaya devam ediyorlar. Takva üzere yaşamaya, başlarına gelen bu musibete sabretmeye, “la havle vela kuvvete illa billâh” demeye gayret ediyorlar.

Bunun üzerine lütfu ilahi ile, Avf ibn-i Malik Eşcai radıyallahu anhın oğlunu esir alan kişiler bir an gaflete düşüyorlar. Muhafızı olan kişi ya uyuyup dalıyor, ya başka şeylerle meşgul oluyor. Bu gafletten faydalanan Salim bin Avf radıyallahu anhüma kendini esir edenlere ait 4000 koyunu da alarak, Allahu Teâlâ’nın lütfu ve ihsanıyla, Medine’ye, evine ulaşıyor.

Çünkü anne ve baba “la havle ve la kuvvete illa billahi, Allah’tan başka güç ve kuvvet sahibi kimse yoktur” Zikrine devam ettiler. Allah’a bu musibetten dolayı isyan etmediler. Bilakis sabrettiler. Takva sahibi oldular. Allahu Teâlâ onlara öyle bir lütuf yaptı. 4000 koyunu da sürüp geldi. İşte ayet-i kerime bunun üzerine nazil oldu.

Avf ibn-i Malik Eşcai radıyallahu anh fakir bir sahabi, geçim sıkıntısı içinde, oğlu esir düşmüş, sıkıntı üzerine sıkıntı... Ama o şükretti, sabretti.

Kendisi ve hanımı Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellemin tavsiyesine tam iman ettiler, kabullendiler, madem Rasulullah buyuruyor, ne güzel buyurdu deyip yerine getirdiler. Neticede Allah onlara 4000 koyunla birlikte oğullarını da geri çevirdi. Rasulullah bu olayı duyunca “düşmandan alınan bu 4000 koyun size ve oğlunuza ait” dedi. Böylece hem oğullarına kavuştular, hem de fakru zaruretten kurtuldular. İşte “min haysu la yahtesib” sırrı tecelli etti. Allah, hiç beklemedikleri bir yerden onları rızıklandırdı ve zengin etti.

Biz yeter ki Allah’a, peygambere tam teslim olalım, takva üzere yaşayalım. Allahu Teâlâ bize ne ikramlarda ve ihsanlarda bulunur.

Bugün Türkiye’de ve dünyada müslümanların başına gelen maddî, manevî sıkıntılardan, özellikle maddî krizin ötesinde yaşanılan manevî krizlerden çıkış yolu takvadır. Allah’tan ittika etmek, tam manada takva sahibi olmak, başımıza gelen musibetlere sabretmek, “la havle ve la kuvvete illa billâh” duasına devam etmek ve burada gücümüz neye yetiyorsa onu yapmaktır. Böyle bir teslimiyetin neticesinde Allahu Teâlâ bizlere çıkış yolu ihsan ve ikram edecektir.