bir söz vardı: "Allah haramdan kaçanı korur" (Yani kişi haramdan
kaçarsa Allah ona haram yedirmez, nasip etmez, demek istiyordu.)

Bu sözü sık sık tekrar eder, bununla biraz da hükümdar ve
adamlarını uyarmak amacı güderdi. Şahruh da bunun her zaman
mümkün olmayacağını, insanın bazen bilmeden de harama el
uzatabileceğini ileri sürerdi. Şahruh bir gün sarayında özellikle
Nimetullah Efendi'yi ağırlamak üzere bir ziyafet düzenledi. Başta
hükümdar ve Nimetullah Efendi olmak üzere davetliler sofraya
oturdular. Baş yemek kehribar gibi kızarmış bir kuzu çevirmesiydi. Herkes
gibi Nimetullah Efendi de iştahla yiyor, yedikçe "Allah
haramdan kaçanı korur" sözünü tekrarlayıp duruyordu. Hükümdar
ve adamları da bıyık altından gülüyorlardı. Nihayet yemek bitti.
Şahruh Nimetullah Efendi'ye sordu:

- Allah haramdan kaçanı her zaman ve her durumda korur mu?

- Evet korur, haramdan kaçana Allah haram nasip etmez.

- Ama hocam seni korumadı, sende bizimle birlikte haram yedin.

- Hayır, ben haram yemedim haramı siz yediniz.

- Boşuna iddia etme hocam, sofrada yediğimiz kuzuyu benim adamlarım
çalmıştı, hırsızlık malıydı o...

- Olabilir, size haramdı, ama bana helaldi. Hükümdar lahavle çekti:

- Nasıl olur hocam, çalınmış bir kuzu bize haram, sana helal?

Nimetullah Efendi sözünü bağladı:

- Eğer inanmıyorsanız, kuzunun sahibini bulun sorun...

Gerçekten hükümdarın adamları çaldıkları kuzunun sahibini
buldular. Yaşlı bir kadındı kuzunun sahibi. Kuzuyu
çaldıklarını, pişirip yediklerini itiraf ettiler ve parasını
ödemek istediklerini söylediler. Kadın parasını almayı reddetti
ve kendilerine beddua etti.

- Ben o kuzuyu parası için değil, bu havalide Nimetullah Efendi diye
mübarek bir zat varmış, ona ikram etmek için yetiştiriyordum, diye
açıklamada bulundu.