Dertler ve hastalıklar birbirine benzer fakat aynı değildir. Bahar çiçek çiçek, renk renktir… Rahman, renk renk görünür deva diye yönelen dertli gönüllere… Sebeplere sığınanlar kış karanlığında kalır her daim… Hamd rüzgarları şükür tohumlarını aşılıyorsa aşılmayacak kışlar yoktur…

Şükürden düşen şirke girer…Tevhide tutunan hamd bayrağını kalbinin kainatına hakim kılar… Asıl dert, gerçek hastalık şükürsüz çorak çöllerde savrulmak, seraplarda sürünmektir… Tevhidi hamd iksirini ubudiyet kabında içmek, çölleri baharlara çevirmektir…

Geceler dua ile geçer… Gündüzler şükürle şenlenir… Bir gün, gece ile gündüzün birleşimidir… Ubudiyetle kapanan her gün, tevhidle açılmayı bekler…Kapının eşiğinde beklemesini bilenene baharlar hazırlanır… Sabırsız, şükürsüz solunan nefesler tohumları çürütür…

Her gün sonsuzlukta sümbül vermek isteyen bir tohum…Kabuğuna vurulan dert darbeleri onu kırmak için değil, çiçek açması, meyve vermesi için…Ubudiyet toprağı tefekkür suyu ile sulanır, tezekkürle sürülürse, hikmet havasıyla hayat bulur tohum… Yoksa çöplükte çürüyüp yok olup gider.

Çer çöple geçmeyen, şükür, hamd, tefekkür, tezekkürle akan günler sonsuzluk havuzunda toplanır… Hayat havuzu hastalık ve dert turno solu ile arınır… Arınmayı bilmeyen bulanıklıkta boğulur.

Tevhidi tevekkülle dalgalara teslim olan selamet sahillerinde bulur kendini… Tenkit ve itiraz edense ettiğini bulur, ektiğini biçer. Her biçilen gün, tohum ve samanından ayrılmak üzere harmanlanıyor.

Şükür tohumları yeni hayatın çekirdekleri, şirk samanları ise ateşi…Kuvvetli iman nuru bırakın dünya dertlerini cehennemi söndürecek güçte…Öyleyse en büyük mesele imana çalışmak.

İman nimeti en büyük nimet… Şükür ve hamd kabında durur nimet…Ubudiyetle içilen iman şurubu ne dert bırakır, ne de hastalık… Acizliğini idrak eden imanda derinleşir, hamd burçlarında şükür yıldızları olarak parlar…

Rahman iman nimetinde daim kılsın… İman hizmetinde istihdam eylesin… Hamd ve şükürle geçireceğimiz ömür ihsan eylesin… Hayatımızı ve ölümümüzü hayırlı eylesin… Çekemeyeceğimiz yükleri her iki alemde yüklemesin…Umutlarımızı her daim taze kılsın…Sabahın soluğuna, baharın neşesine kısa zamanda eriştirsin inşaallah.

Aczimizi ve fakrımızı şefaatçi kılıyoruz Ya Rahman, bizi Rahmet nazarınla muamele eyle
kardeşim allah c.c. senden razı olsun allaha emanet

Mehmet işten çıkarılır. Eve gelip durumu bildirince, hanımı içeri almaz. Gidecek yeri olmadığından Şeyhin dergahına gider. Bu sırada şeyh talebeleriyle sohbet etmektedir. Bu arada börek çörek yenmekte, çaylar içilmektedir. Mehmet de aralarına katılır. Şeyh, sohbet esnasında; beterin beteri vardır, insan içinde bulunduğu duruma şükretmeli der. Bunu bir kaç defa tekrar edince, bizim zavallı dayanamaz, kendi kendine, (!.. postun üzerindesin, sevenlerin etrafında, talebelerin hizmet ediyor, keyfin yerinde… Elbette içinde bulunduğun duruma şükredersin, ya ben ne yapayım) diye mırıldanır.

Şeyh, bunun kalbindeki sıkıntıyı fark edince, evladım, sen de içinde bulunduğun duruma şükret. Beterin beteri vardır der. Mehmet dayanamaz, şu an besbeter bir durumdayım Efendim… Hem işten kovuldum, hem de evden…

Şeyh oralı olmaz aynı sözünü tekrar eder:
“Beterin beteri vardır. Sen yine de durumuna şükret.”

Mehmet, cevap vermez ama daha beterini hayal bile edemez. Bu sırada akşam olmuştur. Herkes köşesine çekilince, Mehmet de, belki hanımı razı edersem diye dergahtan çıkıp eve gider. Kapıyı çalar, hanımına “beni affet, perişanım” diye yalvarır. Fakat hanımı, içeri almaz. Kapının bir kenarına kıvrılır. Soğuktan titremeye başar, kuytu bir yere oturur, fakat çok geçmeden zaptiyeler bunu gizlenmiş olarak görünce şüphelenip karakola Fiürürler. Eşkaline bakınca bunu nezarete atarlar. Meğer o civarda bir hırsızlık olmuş. Hırsızın eşkali de bizimkine uyuyormuş. Zavallı, geceyi nezarete atılmış ipsiz sapsız haydutların arasında geçirir.

Şeyh, durumu öğrenir, ziyaretine gelir. Daha, nasılsın diye sormadan bizimki feryat eder:
- Nedir bu başıma gelenler? Önce işten sonra eşten oldum, şimdi de…”

Şeyh sözünü keser:
- Beterinde beteri vardır.

Bizimki dayanamaz:
- Hocam anlatamadım galiba… Suçsuz yere hırsız damgası yedim. Üstelik bu haydutlarla aynı yerdeyim, şunların tiplerine baksana…”

Şeyh hiç umursamadan karakoldan ayrılır. O gece nezaretteki zanlılar arasında müthiş bir kavga çıkar. Sille tokat birbirlerine girerler. Bizim Mehmet bir kenara sinerek boğuşanları seyreder. Bu sırada zaptiyeler kavgayı ayırır. Kavganın sebebi araştırılır. Kavganın Mehmet geldikten sonra çıktığını gören zaptiyeler, zavallıyı kavgayı başlatmakla suçlayıp tekme tokat tek kişilik bir hücreye atarlar.

O geceyi hücrede geçiren Mehmet, sabahleyin şeyhi karşısında görünce ağlamaya başlar. Başından geçenleri sıkıntıları anlatır. Ama şeyh aynı şeyi tekrar eder:
- Beterin beteri vardır, sen durumuna sabret.
Bizimki şaşkınlıktan ağlamayı bile unutur:
- Sabır mı? Sabır taşı olsa çatlar.

Şeyh güler geçer.
Bizimkinin öfkeden kanı beynine sıçrarsa da bir şey diyemez.
Şeyh gidince ortalığı birbirine katar. Bağırıp çağırır, hücre kapısını tekmeler. Gürültüye gelen zaptiye memuruna da hakaret edince fena şekilde dayak yer. Üstelik de “Bu herif yalnızlıktan sıkılmış olmalı” diyerek yanına hasta olan Mecusi bir tutukluyu koyarlar. Tek kişilik bir hücrede iki kişi olması bir yana, adamın ömrü boyunca yıkanmamış, saçı sakalı kir pas içinde, hastalıktan inlemesi bizimkini perişan eder. Geceyi Mecusi ile koyun koyuna geçirirler. Sabah olunca şeyh tekrar ziyaretine gelir. Der ki:
- Ooo… Ne kadar güzel… Bir de arkadaşın olmuş. Yalnızlık çekmezsin.”
- Böyle arkadaş olmaz olsun efendim. Herif hasta ve baygın yatıyor, üstelik de leş gibi kokuyor. Dar yerde mecburen kalıyoruz.

Şeyh yine hiçbir şey söylemeden ayrılır. Bir kaç saat sonra hasta Mecusi hem kusmaya, hem de altına kaçırmaya başlar. Mehmet hücrede yine tek başına kalabilmek için bir fırsat bilerek görevlileri çağırır. Görevliler durumun vahametini görünce; “Bundan sonra bu hücrenin temizliğinden sen sorumlusun” diyerek bir kova su ile bez verip giderler.

Nezarettekiler ikiye ayrılır, yine aralarında kavga çıkar, çoğu şişlenir ölür, kalanı da yaralanır.
Ertesi gün şeyh efendi karakolu ziyarete gelir. Hücreye yaklaşınca Mehmed’in yanık sesini duyar. O bir yandan Mecusiyi ve hücreyi temizliyor, bir yandan da dua ediyorlar.
- Ya Rabbi sana şükürler olsun, iyi ki hücreye girmişim, ben de muhakkak kavgada ölebilirdim. Bir de Mecusiye hizmet ettiğimden dolmayı Mecusi müslüman oldu.

Şeyhi görünce başını eğer:
- Haklıymışsınız efendim. Bu adamcağız hasta oldu. Temizliğini de bana yaptırdılar. Düşündüm ki, ya bu adam ölürse halim ne olur? Beni cinayetle bile suçlarlardı veya buraya hiç uğramaz, adamın cenazesiyle kim bilir kaç gün daha burada tutarlardı. İyi ki ölmedi, hem de müslüman oldu, üstelikte büyük kavgadan kurtulmuş oldum.

Şeyhi gülümser:
- Beterin beteri olduğunu anladın demek… Sana bir müjde vereyim. Zaptiyelerin yanından geçerken duydum, gerçek hırsız yakalanmış.

Mehmet çok geçmeden karakoldan çıkarılır. O da beterin beteri olduğunu yaşayarak anlar.
Yörenin bir zengini ona acır işe alır. Hanımı da iş güç sahibi olduğunu öğrenince onu tekrar eve kabul eder