sevgili tufan seni çok iyi anlıyorum ama Allah tan ümidini kesme,bu tarz düşünceler insanı isyana ve inançsızlığa sürükler..kader konusu dinimizde açıklanmayan ve sır olan tek konu ve bıçak sırtı gibi bir anda inanan bir insanken inancını kaybedebilirsin allah korusun..kader konusunda sadece tevekkül etmekten başka çaremiz yok..ama şuda varki,allah daha biz doğmadan bizim hangi olay karşısında nasıl davranacağımızı biliyor ve ona göre karşımıza insanları ve olayları çıkarıyor bana göre…konuyu şuraya bağlayacağım;belkide kardeşin, bu dostların duaları sayesinde iyileşecek,belkide allah bizleri vesile kıldı bunun için..ve bu duaların yüzü suyu hürmetine allah ömür verecek kardeşine..kim bilebilirki…böyle düşünmeye çalış ve metanetli ol lütfen…
"hepmi biz" diyede düşünme , daha önce buraya gönderdiğim bir yazıyı seninle bir kez daha paylaşmak isterim..
Efsane Wimbledon'un ilk zenci Şampiyonu Arthur Ashe kan naklinden kaptığı AIDS'den ölüm döşeğindeydi.. Hayranlarından biri sordu.. "Tanrı böylesine kötü bir hastalık için neden seni seçti?" Arthur Ashe cevap verdi.. "Tüm dünyada 50 milyon çocuk tenis oynamaya başlar, 5 milyonu tenis oynamayı öğrenir, 500 bini profesyonel tenisçi olur, 50 bini yarışmalara girer, 5 bini büyük turnuvalara erişir, 50'si Wimbledon'a kadar gelir, 4'ü yarı finale, 2'si finale kalır. Elimde şampiyonluk kupasını tutarken Tanrı'ya 'Neden ben?' diye hiç sormadım. Şimdi sancı çekerken, Tanrı'ya nasıl 'Niye ben?' derim?. Mutluluk insanı tatlı yapar. Başarı ışıltılı.. Zorluklar güçlü.. Hüzün insanı insan yapar, yenilgi mütevazı.. Tanrı'ya asla 'Neden ben' diye sormayın. Ne olacaksa olur..
