biraz şiir………………(cihan)

Yusuf'u Kaybettim

Yusuf'u kaybettim Kenan ilinde

Yusuf bulunur, Kenan bulunmaz

Bu aklı fikr ile Leyla bulunmaz

Bu ne yaredir ki çare bulunmaz

Aşkın pazarında canlar satılır

Satarım canımı alan bulunmaz

Yunus öldüdeyu selan verirler

Ölen beden imiş, aşıklar ölmez

Yunus Emre

Gönlüne düserse bir imkansız Aşk.

Kaçarken vurulmuş Ceylan gibi Yüregin.

Ağlarsın, Irmak olur Gözyaşların boşa.

Kendini Tanıyamazsın, Aşıksan Yarimsin….

Ah ettim, tükendim, gün günden Soldum.

Perisanligimi ismin ile Avuttum.

Yıkamam Kumdan Kaleni, aldatamam kendimi.

Açamam Mühürlü Kalbimi, aldatamam kendimi.

Gel Ellerimi tut diyemem, Yusufum Yusufum.

Gözlerinin Icine Bakamam, Yusufum Yusufum.

YUSUF I

daha düne

ne dünü daha bu kuşluk vaktine kadar

Anne’m sanarak

kendime bir sığınak

bir sütlü pınar umarak

gah kapılardan kovularak

gah kapım çalınarak

her gölgeye sığınmak istedim

Anne’mi ararken adım ebruya çıktı…oysa Anne’m maarife gelir

harf-i tariflidir

yüzüm ak

Adem’den bu yana O’na hıyanet etmedim toğrağın zehrini arıtarak nasıl gelişirse zakkum

öyle gelir kokusu annelerin

anne kokusu

/birdebire gelir/

Eyyub mahvının mes’ud mealidir

Anne’m şahitli

bir sabah namazı vakti gibidir

/Anne suç üstü hazırlıyorlar bana

işte gene/

mürşid

kendisine sürekli ihanet edilen adam demektir…………(murat kapkıner)

Anne’m cennettedir

ve her zaman yirmibeş yaşında

Yusuf sonraki iştir.

sondan bir evveldir

Yusuf

bir adamın lacivert gömlekten

ilk kez anne kokusu almasıdır………..(murat kapkıner)

Yusuf köle

yani annesizdi

bir hatırlayıştı yalnızca

annesini hatırlasın diye

O’nu Yakub attı kuyuyafakat Yusuf

ah Yusuf

hatırlamayla kirliliği aynı şey sanardı

Yakub mimardır

kardeşler nasıl olsa secde ederdi

hep bir şeyler gizliyordu

meyvayı

olgunlaştırmadan kimseye vermez

geri dönülmeyecek yere gelinmeden

perdeyi açmazdı

senaryoda taraf tuttuğunu

/yani aşkı/

en çok bunu gizledi

Yusuf

yeniden dirilecekse

bu bir yazgı

bir atıfetse

kuyuya diri diri girmeli

yetmezse

yedi yıl zından denenmeli

Yusuf

bir adamın karanlıkta kalarak

annesini hatırlamasıdır….

Anne Ben Arttık iyiyim

anne ben artık iyiyim

perhizim kaldırıldı

yüzlerim artık yamulmuyor

yüzümde bir şiirin tebessümü

yüzlerim düzgün

artık kabus görmüyorum

takıldığım ufkuna

sürekli bayram hilalleri göndermiyorum

yorgun gözlerim

mektuplar göndermiyorum

senden bana hergün

bütün telefonlarda sesin

yok artık bütün plakalarda adın adresin

keskin bir tek fırça kalmadı

tek renk kullanıyorlar tablolarında

bütün çizgilerim ufki

şiirim artık uzak doğu

tek hece

giden yedi sesin yerinden

gerçi münker

ama bir tek ses verdiler

sayhaten vahide

bütün seslerim sur

karlı dağlarda kaldı kurt

anne ben artık iyiyim

hem kendime iyi bakıyorum…………….(Murat Kapkıner)

sonra

boynumda memnu levham

geçtim

memnun ve razı aranızdan

ne yarım kupa suyunuz eksilecek

nardan gömleğim için

ne bir katre nurunuz sıçrar

yanık yüzüme

endişeye mahal yok

daşraya hep sıyırtma geçtim

kabrimin birinden ötekinedir sürekli seyahatim

tuttuğum

mürşidlerimin değil

ölümlerimin eliydi

Eyyub

bir adamın hiç annesinin olmaması demektir………….(murat kapkıner)

Cihan kardes yazacak bir sey bulamiyorum .ellerine yüregine saglik kardesim.Allah yar ve yardimcin olsun.