2 senedir cıktıgım kız arkdaşıma yazılmış bir yazı onsuzlugun 30. günü bugün 
.... Sabah erkenden yine evden ciktim. Çantamı yere bırakıp öylece anlamsiz şekilde beklemeye koyuldum. Anlamsızca gözlerim etrafı tarıyordu, biliorum sen beklemiordun ama yinede gözlerim seni arıyordu eskiden kalma bir alışkanlıklar olsa gerek... Sen uzun bir zaman önce gitmiştin buralardan biliorum ama inatla gözlerim hala seni arıyodu, arada geçen bunca 30 güne rağmen.Sanki asir misali..
ve Bu gece, istanbul’a yağmur yağıyordu, üşüyordum, ıslanıyordum senden habersiz... Yazın ortasında isyan ediyordu artık gökyüzüde bu hüzünlü ayrılığa. Benim de düşlerim yağdı istanbul’a... Ellerimi cebime soktum bir süre öylece bekledim yağmur damlaların içinde yüzüm kaybolmuştu... Sanki biraz sonra bir köşeden çıkıp gelecektin, sadece birazcık geç kalmıştın biliyorumdum; koşarak çıkıp merdivenleri gelip sarılacaktın hasretle Bana... Sarıl hadi aşkım diyecektin. Etraftan mı çekiniyorsun diyecektin ? Hatta; hatta surat yapacaktın bana. Biliyorum uzaklardasın şimdi .. Kimlesin kim bilir? Yalnızsın belkide benim gibi şuan? Ora da yağmur yağdı mı dün akşam?isyan ettimi orada da gökyüzü bu yalnızlıgıma , ayrılığa? belki, sende üşüdün bensiz istanbul kıyılarında ? Belki seninde hala canın sıkılıyor olabilir mi bir ömür tükettiğin bu hayat kavgasında? Sakın! sakın Beni sorma! Suyu tükenmek üzere olan limanların denizlerine yürüyorum. Hayatımın sesi kısılmış, yaşlanmış sankı dudaklarımdaki sana seslenen o güzel kelimeler, kimse aramıyor artık, anlamıyor beni... Unutulmuşum anlayacağın senden sonra...Seni , Beklerken yine gozlerin geldi gözlerimin önüne,o dudakların,o duruşun, o gülüşün,o sevgiyle bakışın, o beni benden alan güzelliğin ve mükemmilleğin... Sonra aklım ayrılığın bir halatın kopuşu gibi işlediği yüzüne bakmaya, elini tutmaya korktuğum günlere gitti. Bu acı ağır ağır işliyordu içime sanki, bir sigara misali yavaş yavaş tükeniyordum senden habersiz. her nefeste cektiğim daha çok acıtıyordu içim , ve nasıl kanıyordu kimse bilemezz...Günlerdir seninle dolaştığımız yerlere her gelişimde inan ki hep aynı acıyı duyuyorum, aynı özlemi hissediyorum, aynı hüznü yaşıyorum.. Oysa aradan tam 30 gün geçmişti ama her şey daha dünmüş gibi gözlerimin önünde canlanı veriyordu... Ne zaman bu oraya gitsem içim burkulur, gözlerim durup durup dolar. Her esen rüzgarda, yağan yağmurda, her gözlerime bakışın aklıma geldiğinde, Her bana sarılışında, senin kokunu duyuyorum sanki...ama her yokluğunu hissedişimde kahretsin ki içim sızlar....Vefasızzca çekip gitmiştin kalbinin bütün kapılarını kapatarak ardında.. Anlamsızca sürekli durmadan büyüdü içimde yokluğun. Günler kaybolup geçip gitti ardına bakmadan ama sen yoktun gelmiyordun nedense ? Seni ne zaman ansısam bir hüzün şarkısı kırılır kalbimde; hiç unutamadım ki seni zaten, buraları terkedip gideli, kaç gün oldu ayrıyız, dudaklarımız biribirinden uzak , bedenlerimiz, ellerimiz, gözlerimiz uzak. Oysa aşkk, sıcak bir dokunuştur, güzel bir tebbessümdür, paylaşmaktır hayatı. Biliyor musun ? Hala kulağım telefonun sadece bir sesinde, bir atacağın mesajda yemin ediyorum ve gözlerim etrafta seni arıyorum. bir aşk şarkısıydı adın ve hiç bitmeyecek.Dönmezsen inanki, hayatımda artık mutluluk diye bir kelime olmayacak, teselli olmayacak. Hep bir boşluk, hep acılar, hüzünler olacak ve taşacak...
Gittiğinden beri kayıp bu şehirde içimdeki çocuk... ve sen gelince inan hayata dönecek bu cocuk....
|