Bir dere kıyısında yüksek bir duvar vardı. Duvarın üstüne de, susamış dertli biri çıkmıştı.
Suya ulaşmasına, susuzluğunu gidermesine o duvar engel oluyordu. Susuz adam da su için balık gibi çırpınıyordu.
Ansızın suya bir kerpiç parçası attı. Kerpicin düŞmesi ile suyun çıkardığı ses, kulağına bir söz gibi geldi.
Suyun sesi bir sevgilinin sesi gibi tatlı idi. O su sesi, adamı üzüm suyu gibi mestetti.
Mihnetlere, dertlere uğramış adam, suyun tertemiz sesini duymak için duvardan kerpiç koparıp suya atmaya baŞladı.
Sudan da ses geliyordu. Su "Ey insanoğlu!" diyordu, "böyle kerpiç atmaktan, beni rahatsız etmekten sana ne fayda var?"
Susamış adam cevap verdi de, dedi ki: "Ey su, bu atıŞtan benim için iki fayda vardır. Bu yüzden kerpiç atmaktan vazgeçemem."
"Birinci fayda: Benim suyun sesini duymamdır. O ses, susuzlara rebâb sesi gibi pek tatlı gelir.
Su sesi, Isrâfil'in sesine benziyor. Ölü bile bu sesten dirilmededir.
Kerpiçler atmamın ikinci faydası da Şudur ki: koparıp attığım her kerpiçle, duvar alçalıyor. Ben de suya biraz daha yaklaşıyorum.
Kerpici her koparışımda yüksek duvar, kerpicin azalması yüzünden biraz daha alçalıyor.
Duvarın alçalması bir yakınlık; onun ortadan kalkması ise kavuŞmak, buluşmak olacak."
Işte, namaz kılarken secde etmek de "Secde et de yaklaŞ" âyetinde olduğu gibi, duvardan kerpiç koparmaya benzer.
Bu varlık duvarı yüksek bulundukça, baş eğmeye yani secde etmeye engel olur.
Bu toprak bedenden kurtulmadıkça, eğilip âb-ı hayata secde etmek ve ondan doya doya içmek imnkânı yoktur.
Bu varlık duvarı üstünde bulunanlardan kim daha fazla susamışsa, duvarın taŞını, kerpicini o daha çabuk koparır atar.
Suyun sesine daha fazla âŞık olan kişi ise, ona engel olan varlık duvarından daha büyük parçalar koparır. "
(alıntı)
"Sevdir bize hep sevdiklerini, yerdir bize hep yerdiklerini, yâr et bize erdirdiklerini"(amin)
