Cuma günü ansızın işyerime gelen acı haberle yıkıldım.
Teyzemin eşini kaybettik.
Ve hemen yola koyulduk kışlar istanbulda olan havalar biraz ısınmaya başlayınca köye giderdi rahametli eniştem.
Annemin ameliyatından hemen sonra köye gitmişti.
Canım enişten dünya iyisi baba bir insandı.
Babam vefat ettikten sonra onu baba yerine koymuştuk.
Beni en çokta üzen gittiği sağlık kurumunun ambulansı geç tahsis etmesi
ve çok sorun çıkarmaları onlar bu kadar geç kalmasalardı belki de kimbilir kurtulurdu.
Bilemiyorum ama onları Yüce rabbime havale ediyorum.
Ateş düştüğü yeri yakar.
Hala kendime gelemedim.
Çok üzüldüm dua dostları insan hayatına ne kadar az ehemmiyet veriliyor.
Çok fedakar ve iyi niyetli olanları özenle tenzih ediyorum fakat bu sağlık sektöründe çoğu çalışan gerçekten
hasbel kader işşiz kalmamak adına o görevlerde gibiler.
Oysa ki hasta ve hasta yakınlarının en çok ilgiye ihtiyaç duyduğu an olan bu zamanlarda en çok hırpalandıkları ve canlarının yandığı anlar oluyor çoğu kez bu zamanlar.
Biliyorum eniştem artık yok. Hiçbirşey onu geri getirmeyecek.
Canım eniştem mekanın cennet olsun.!
Allah sağlık sektöründe hizmet verenlere bizlerden daha fazla merhamet duygusu nasip etsin.
Kötü ve agresif davrandıklarında vijdanları rahatsız olsun yarabbim.
Amin.
Hepiniz Allaha emanet olun.
Moralim çok bozuk ne olur beni mahzur görün.
