Tutacak eli olanlar..
BIR yaz günü, plajda kumlarla oynayan iki çocugu seyrediyordum.
Deniz kiyisinda, kapılarıyla, kuleleriyle, tünelleriyle kocaman bir kale yapmak için harıl harıl çalısıyorlardı. Kale neredeyse tamamlanmısken, büyük bir dalga gelip her seyi sildi süpürdü..
Kocaman kaleleri bir anda ıslak bir kum yığınına dönüstü. Bütün ugraslarinin bir anda gözlerinin önünde yok oldugunu gören çocuklarin göz yaslarına bogulmalarıni bekliyordum.
Ama beni sasirttilar. Aglamak yerine, ikisi de kalkıp el ele tutustular ve gülerek kiyidan biraz daha içerde yeni bir kale yapmaya giristiler.
Çocuklarin , o anda bana önemli bir ders verdiklerini fark ettim.
Yasamimizdaki her sey, yaratmak için üstünde çok zaman ve enerji sarf ettigimiz her karmasik yapi, aslinda kumdan kalelerdir. Er ya da geç, bir dalga gelip yillarin çabalarini bir anda yok edebilir.
Sadece ve sadece baska insanlarla kurdugumuz iliskiler , herseye direnir , ne olursa olsun saglam kalabilirler..
Herseyin yok oldugu anlarda sadece tutacak bir eli olan insanlar gülümseyebilirler..