Bir odada dört mum sessizce yanıyordu. O kadar derin bir sessizlik hüküm sürüyordu ki odada, aralarında fısıltı şeklindeki konuşmaları bile rahatlıkla işitiliyordu.
1.Mum 'ben BARIŞ'ım ! dedi.Ancak kimse benim sürekli yanık kalıp, etrafıma ışık saçabilmeme yardımcı olmuyor. Artık sönmek üzereyim... Ve sessizce karanlığa gömülüverir...
2.Mum 'ben GÜVEN 'im der. Ama artık gerekli olduğuma inanmıyorum.. Yanık kalmamın da bir kıymeti kalmadı, diye eklerken hafif bir esinti ışığını söndürüverir.
3.Mum çok üzgündür. 'ben SEVGİ'yim' ama etrafıma ışık verecek gücüm kalmadı. İnsanlar beni hep kenara itiyorlar. Kendilerine en yakın olanları bile sevmemeye basladılar. Sessizce söner gider Sevgi mumu...
O sırada içeri aniden bir çocuk girer. 3 mumun söndüğünü görünce sebebini sorar ve niçin sonuna kadar yanmadıklarına hayıflanarak ağlamaya başlar.
4.Mum, yumusak ve yatıştırıcı sesi ile çocuğa ağlamamasını söyler.
" Korkma ben etrafıma ışık saçtığım sürece digerleri yeniden yanarlar ve onlar da aydınlat maya devam ederler.
Zira ben UMUT'um ! "
Gözleri parlayan çocuk umut mumunu alır ve digerlerini sevgiyle teker teker yakar.
İÇİNİZDEKİ UMUT HİÇ TÜKENMESİN İNŞALLAH......