Âşık olanın muhatabına sükunet içinde can gözüyle bakması, diliyle hata yapmasından evladır. Çok kal(laf) fikir bulandırır, az da olsa rıza yörüngeli “hal” ruhu tatlandırır./
Lüzumsuz lakırdı eden sırrı muhafaza edemez./
Bir insanin hayali ayni zamanda ruhunun kıvamını gösterir./
Dünya hayati bizim için hayallerimizin gerçekleşeceği bir talimgâhtır./
İnsanoğlu kendine, uğrunda canini ve malini vereceği bir ideal edindiği zaman sıradanlıktan kurtulur. İdeali olmayan insanin tabiattaki diğer varlıklardan farkı yoktur. İdealsiz insan et-kemik yığınından ibarettir. İdealimiz, ayni zamanda bizim hayalimizdir. Hayal ettiğimiz şey, ayni zamanda bizim ulaşmak istediğimiz zirve, gözümüzü diktiğimiz ufuktur. /
İnsanın en büyük duası, hayali kadardır./
Onun için dualarında hayalinin de ötesini iste. O yükü taşıma gücüne talip ol./
Işte gerçekten yaşadığın an; sonu olmayan o zenginlik karşısında fakirliğini hissettiğin andır./
Mana, “var” olanı idrak karşısında yok olmaktır./
Işte gerçekten yaşadığın an insan olduğuna şükrettiğin, sonu olmayan o güzellik karşısında zenginliğini hissettiğin andır./
Taze kalmanın en önemli yolu, bize hakki hatırlatan nurani simalara bakmak, onların sohbetlerinin dairesinde bulunmaktır./
Sen nefsini her an hayırla terbiye et ki, o seni kötülüklerle meşgul edecek fırsatı bulamasın./
“Gözümüzden gözyaşını, gönlümüzden selâmını, dilimizden birbirimize ettiğimiz duayı alma Ya Rabbi. Hiçbir zaman bizi birbirimizle imtihan etme. Aramızda uhuvvet ve muhabbetini artır. Kalbimizi su-i zandan, ağzımızı gıybetten, nazarımızı tenkitten arındır. Canımızı birer ‘uyum kahramanı’ olarak al. Bizi sahabe kardeşliği gibi bir kardeşlikle şereflendir. Birlikten beraberlikten doğacak rahmet ve feyzinden mahrum kalmaktan Sana sığınırız. Bizleri cennetin en yüksek tepesinde dostlarımızla ve Sen’in has dostlarınla beraber, Habib’inin (sas) yanında haşreyle (âmin)…”/
İlim sadece kulu Rabbi’ne ulaştırırsa ilimdir./
Beden disiplinini sağlamadan ruh disiplinini sağlamak mümkün değildir./
Ehl-i iman arasında aradım kıldım talep
Her hüner makbul imiş illâ edep illâ edep
Ancak acıyı bizzat yaşayanlar acıların bir daha yaşanmamasını daha anlamlı ifade ederler./
Her şeyin vakti tayin edilmiştir./
Yiğit olan kördür, kötülüğü görmez; sağırdır, kem sözü işitmez; dilsizdir, her ağzına geleni demez. Bildiğini de her yerde ayaklar altına sermez./
İyiliğe kötülük, şer kişinin kârı,
İyiliğe iyilik her kişinin kârı,
Kötülüğe iyilik de, er kişinin kârıymış oğul./
Paylaşılan andır, zamandır, dönüşü olmayandır. Paylaşılan hayattır can!/
Kula vefası olmayanın Hakk’a vefası olmaz./
Vefa nedir, bilir misin? Vefâ arkanda bıraktığını, giderken yaktığını yabana atmamandır. Vefâ; dostluğun asaletine, bir dua sonrası verilen sözlere, hayallere ihanet katmamandır. Vefâ; ötelerin sonsuz mükafatı karşısında, cehennemi hafife almaman, ulvi güzellikleri dünyaya satmamandır./
Unutkanlıklar karşısında kimseyi suçlama. Sen unutma tuzağına düşüp, unutmaman gerekenleri unutma. Unutulmaması gereken güzellikler karşısında aslan kesil kendi içinde./
En büyük vefâ, Hakk’a götürecek fırsatları yakalamaktır./
Teri gül kokan Gül Sultanı’ndan kabul görmek için seher kapılarının önünde kul olasın, bel kırıp boyun burasın. Hakk’a yönelip el pençe divan durasın.”"İnsan olana saygı duyasın, kırık gönüllerde tahtlar kurasın, yaralı gönüllere muhabbetinle merhem olasın.”/
Kâinatın dar rahminden ahirete doğmaktır ölümün diğer adı./
Marifet, dünyanın gönderirken mahzun olduğu, toprağın da misafir etmek için sabırsızlandığı bir bedenle Hakk’a yürümek ve herkes ağlarken gülerek dünya misafirhanesini terk etmektir./