Süfyan-ı sevri Beytullah'da tavaf ederken, bir zatın sadece selatü selam getirdiğini ve ayağını kaldırdığında ve yere koyduğunda birer selat-ü selam söylediğini görür.
Süfyan-ı sevri sorar: '' Nedir bu halin ey insan! Başka dua bilmez misin sen? ''
Genç adam: '' Madem sen bu memlekette garipsin, sana durumu anlatayım'' der.
Ben, babamla beraber Hicaz'a gelirken yolda babam öldü; cenazesini gömmeden, akşama yakın, babam yanımda iken ağladım, sızladım, uyku galip geldi, bir ara uyudum. Babamın yüzü simsiyah oluverdi. Simsiyah olan babamın yüzünü gördükçe tüylerim diken diken oluyordu.
Bir de, baktım uzaktan gayet nurani misk-i anber gibi kokular saçan bir zat, ayağının birini kaldırırken salat-ü selam, diğerini yere koyarken de gene selat-ü selam getirerek babamın yanına yaklaştı, babamın yüzünden peçeyi kaldırdı.
Eliyle babamın yüzüne meshederek yanına yaklaştı, babamın yüzü bembeyaz oldu. Kendisi giderken ben arkasından ona yetiştim.
''Sen kimsin, bana söyleyeceksin'' dedim. Buyurdu ki:
'' Ben Kur'an sahibi Abdullah oğlu Hz.Muhammed'im, (s.a.v) baban çok günahkar idi, fakat bana çokça salat-ü selam getirmesi hesabıyle ona yetiştim. İşte bana salat-ü selam getirene böyle dar bir zamanda yardım ederim'' buyurdu.