Bir işe başlarız;
üstesinden gelemeyeceğimizi anlayınca;
paniğe kapılırız; işte o zaman,
“bana yardım et” diyeceğimiz birini ararız.
Bulunca da ona güvenip dayanırız.
Yani onu kendimize vekil ediniriz.
Vekîl,
Yüce Rabbimizin güzel isimlerindendir:
Esmâ-i hüsnâ’dandır.
Kendisine güvenilip dayanılan, demektir.
Kullarının rızkına kefîl olan demektir.
Vekîl’e güvenene mütevekkil denir.
Mütevekkil de
Peygamber Efendimizin isimlerinden biridir.
Allah Teâlâ ona:
“Ben sana Mütevekkil adını verdim” buyurmuştur.
(Buhârî, Büyû‘ 50, Tefsîr 48/3).
O’na neden Mütevekkil demiştir?
Sadece Allah’a güvenip dayandığı için…
Aza kanaat ettiği için…
Sıkıntılara sabr ettiği için…
Zaten mü’minler de,
yalnız Rablerine dayanıp güvenirler.
Ölümsüz ve daima diri olan Allah’a sığınırlar.
Çünkü O, kendisine güvenen herkese
tek başına yeter.