TÂ MAVERÂDAN
Rüzgâr öyle esti, öyle esti ki,
Her şey uçup gitti, kaldı Yaradan.
Ayna düştü, hayal, perdelerdeki
Bir akiscik gibi çıktı aradan.
Sırtımı uykuda dürtüyor bir el;
Fırla yatağından koşar adım gel!
O bir minicik zar, kabuğunu del!
Seni çağıran var, tâ maverâdan!
Necip Fazıl KISAKÜREK
KARDEŞİM
ÖYLE DUYGU YÜKLÜ BİR ZAMANDAYIM Kİ
HACCDAN SEVR DEN RAVZADAN
KUTSAL TOPRAKLARDAN
BİR AVUÇ TAŞI TOPRAĞI GELDİ BULDU BENİ
NEYLERSİN GÖZÜMÜN YAŞI DURSA
GÖNLÜMÜN YAŞI DURMUYOR İNAN
BİZ SANDIYDIK ÖYLE BÖYLE SEVERSİN
RESUL-Ü EKREMİ
MAVERA MAVERA DERDİM ÇAĞIR BENİ
ÇAĞIRMIŞ MEĞER ÇAĞIRMIŞ
YÜZÜME GÖZÜME SÜRERİM HER AN TOPRAĞI
MAVERA DEDİĞİM UZAKLIKTAN
GELMİŞ DE
BELKİ ESEN YEL GÖTÜRÜR BENİ
ALLAH DERİM
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Ebedi oluşun urbası kefen!
Kursa da boşluğa asma köprü, fen,
Allah derim, başka hiçbir şey demem!
Necip Fazıl Kısakürek (1973)
ÇİLE
Üstad ne büyük şahsiyet.Rabbim bizi hakkıyla anlayanlardan eylesin.
ALLAH HEPINIZDEN RAZI OLSUN
ISTE ASK BU!!!!!!!!!!!!!!!!
Mesaj gönderebilmek için giriş yapmalısınız.