Zorlu bir hayattan ve yaşlılıktan iki büklüm olmuş ihtiyar bir oduncu, bir gün gene ormanda odun topluyordu. Bir ara o kadar yoruldu ve öylesine bir ümitsizliğe düştü ki, kendi kendine:
“Bu hayata artık daha fazla tahammül edemeyeceğim,” diye söylendi. “Bari ölüm gelip beni bu işkenceden kurtarsa!...”
Adam daha sözünü yeni bitirmişti ki, ölüm meleği karşısına dikiliverdi:
“Dileğin nedir, ey insan!” dedi melek. “Bana seslendiğini duydum...”
Beti benzi atan oduncu, neden sonra kendini toparlayabildi. Titrek dudaklarla:
“Şeyy” dedi, “odunları sırtıma kaldıramadım da, acaba şu odun ığınını omuzuma koymak lütfunda bulunur muydun?”
:) :)
(3 mesaj) (3 katılımcı)-
18 yıl önce gönderildi #
-
:=)
18 yıl önce gönderildi # -
guzelmis sagol. aradi bi boye guzel seyler iyi oluyo.
18 yıl önce gönderildi #
Cevapla
Mesaj gönderebilmek için giriş yapmalısınız.