Umutlar katiller elinde silah olmuş, sevdalar çocuk elinde oyuncak. İsyan kapısını kilitledim yüreğimde, birdaha açılmamacasına. İçimde kopan fırtınaları hayal denizine savurdum avunsunlar diye. Sessizliğimi bent yaptım gözyaşlarıma. Ama çığlıklarımı susturamadım gönül ülkemde.
Yüreğim kadar karanlık gecelerde yazmak istedim, yıldızları kandil yapıp koydum masama. Sessizliğim kalem, çığlıklarım mürekkep…Ne kalemimi kırabildim sesimi çıkartarak nede mürekkebim bitti çığlığım susarak…
Tevbeler kadar beyaz sayfalar kullanayım istedim, olmadı…Gönül mahkememde hüküm yine yanlızlık…
Gercek aynasına bakmak korkutuyor beni, belkide bu yüzden ayna tozlu ne zamandır. Hayatımdaki tüm kin ve nefretleri gömmek isterdim ıssız bir mezarlığa.
Gönül penceremi sonuna dek açmak, müjdeleyici rüzgarlar estirmek isterdim odamda…Tüm kötülüklere, yanlışlıklara, haksızlıklara inat umut yeşersin isterdim yüreğimde.
Gün firavunlarin günümü dersiniz? Bir nefes almak kadar kısa ömrümüzde?…Sirk ateşinde tevhid gülleri açacak elbet. Ebrehelerin günü değil ebabillerin günü olacak elbet…
Yüce Yaratanın ismi tesbihlerden, sevgisi gönüllerden yok olmayacak elbet…
İman dağında tevhid bayrağı…
Sessizlik kazanımda kaynıyor çığlıklarım. Duymak değil hissetmek gerekir…