Yorgun olduğumu hissediyorum.
Uğraştıkça avcumun içinden kayıp gidiyor sanki sahip olduklarım.
Artık uğraşmanın bir anlamı var mı diye düşünüyorum.
Kimin yarasını sardımsa kalbimde daha büyük bir yara açtı.
Yük ağır gelmeye başladı.
Başımı dayayabileceğim güvendiğim bir omuz.
Çok şeymi istiyorum bunca insan açlık çekerken,haksızmı oluyorum daha fazlasını istemekle diye geçiriyorum içimden.
Bir yol arıyorum.
Çıkmazdayım.
Sabır zormuş.
Hele sona yaklaştıkça iyice yoruyor insanı.
Ama sırf sen istiyorsun diye,
taşımaya devam edeceğim bu yükü.
Taki sen benden alıncaya kadar.
Almazsanda isyanım olmaz.
Kendimi yalnız hissediyorsam şuan, bu çok güzel.
Çünkü sen yarattığın kulu yalnız bırakmazsın.Demekki harika sona çok az kaldı.
Yoruldum ama karaya çıkmaya çok az kaldığınıda biliyorum.Herne kadar şuan hertarafım deniz olsada biliyorum sen yanımdasın.
Sesimi duyuyorsun.
Yorulduğumu görüyorsun.
Beni sen yarattın.
Sen Rabsın bende kulun.
Beni buralarda unutman mümkün mü hiç…
Biraz daha sabır diyorum sonra.
Şimdi mutsuzum belki ama geçecek.
Herşey güzel olacak.
Hemde istediğimden daha güzel olacak.
Biliyorum…
