Biz ve etrafımızdaki birçok insan isteyerek veya mecbur kalarak bazı işlerle iştigal ediyoruz.Bunlar ya bizim kendi istediğimiz meslekler yada hayatın bizi yönlendirdiği meslekler.
İnsanın sevdiği mesleği yapması hayatının belli bir bölümünü (tamamı olmasada) mutlu yaşamasını sağlar.
Ama herkes sevdiği mesleği yapma şansına sahip değildir.Burada en büyük görev aileye düşüyor.Hemde çok küçük yaşlarda.
Bir çocuk 3-5 yaşları arasında çok iyi gözlemlenmelidir.Ençok hangi oyuncaklarla oynuyor.Yada hiç alakası olmayan bir eşyayı hangi oyuncağın yerine koyuyor çok iyi incelenmesi gereklidir.
HER OYUNCAK ÇOCUĞUN KİŞİLİĞİNİ AYNASIDIR.
*Bebek;Bu evcimen ,iyi huylu ,anaç bir yapının belitisidir.
*silah;mücadeleci,korumacı,sahiplenici yapının işaretidir.
*Araba;hırs,ticaret kafası,enerjik yapı,hareketlilik belirtisidir.
*Resim,müzik aletlerivs…;hassas bir yapı ,sanatçı bir ruhun belirtisidir
*Defter,kalem,gibi okul gereçleri eğitici öğretici yapı ve yazarlık belirtisidir.Bu çocuklar genelde iyi birer öğrenci olurlar.
*Hayvan oyuncakları;duygusal ve merhamatli içe kapanık,kırılgan yapı belirtisidir.
*Diğer doktor,yapboz,mutfak gereçleri,vs.araçlar o mesleğe ilgi duyulduğuna işarettir.
bu örnekler çoğalabilir.Ben belli başlılarını yazdım.
Bir örnek vermek gerekirse tanıdığım bir ailenin 2-3 yaşlarındaki oğulları her şeyi ütü yapıp ,düzeltmeye uğraşıyor.Oyuncakçıya gidincede direk oyuncak ütülere yöneliyor.
Ben onlara oğlunuz galiba son ütücü olacak diyorum.Bu işin şakası ama bu çocuğun ileride mükemmelliyetçi,pürüzsüz,kırışıksız bir hayat isteyeceğine dalalet edebilir.
Evet sevdiğimiz mesleği yapmamız bizim hayatımızın bir kısmında mutlu olmamızı sağlayabilir.Unutulmamalıdır ki kişi sevdiği işte başarılıdır.
