ŞU DÜNYANIN GAM YÜKÜNÜ ÇİLESİNİ DERDİNİ
SANMA BİTER NEFES ALDIKÇA
Kİ SANMA GEÇER BU AMANSIZ SANCILAR ÖMÜR DÜNYADAN TESKERE ALMADIKÇA
ALLAH DİYEN MAHRUM OLMAZ
(16 mesaj) (5 katılımcı)-
18 yıl önce gönderildi #
-
BİR HASRET KOKUSU BURNUMDA TÜTTÜ GÖTÜRÜN HACILAR GÖTÜRÜN BENİ
ERİDİ BEDENİM TAKATIM BİTTİ GÖTÜRÜN RESULE GÖTÜRÜN BENİ
GÖTÜRÜN O CANANDAN DA CANANA GÖTÜRÜN AŞKIMA GÖTÜRÜN BENİ18 yıl önce gönderildi # -
FATMA ABLA RABBİM SANA MÜKAFATLARIN EN GÜZELLERİNDEN VERSİN.. HER İKİ CİHANDA YAR VE YARDIMCIN OLSUN.. İÇİNDEKİ AŞK ATEŞİNİ HİÇ AMA HİÇ SÖNDÜRMESİN. AMİN AMİN AMİN...
18 yıl önce gönderildi # -
NURTEN KARDEŞİM ALLAH DA SENDEN RAZI OLMAKLA BİRLİKTE SANA LEDUN İLMİNİ BAHŞETSİN VE SENİ RESULULLAH EFENDİMNİZLE BİRLİKTE REFİK-U ALA YA YÜKSELTSİN SON NEFESTE İMAN SELAMETİ VERSİN BEN JÜLİDE ABLANIZIN OĞLUYUM KARDEŞİM BİZE DE DUA EDİNİZ
18 yıl önce gönderildi # -
GWL RESULALLAH YA HABİB ALLAH YA ŞEFİ ALLAH YA NEBİ ALLAH NURUN GELSE GÜNEŞ SÖNER BU DEVRAN AŞKINLA DÖNER GEL SEVGİLİ GEL MERHAMETİNLE GEL AŞKINLA GEL O GÜLLERİ KISKANDIRACAK MİS KOKUNLA O TATLI TEBESSÜMÜNLE GEL GEL BENİM CANIM GEL
GÜNAHLA GEÇEN ÖMRÜMÜ AŞKINLA DOLDUR GÖLÜMÜ KATRANDAN KARA YÜZÜMÜ SİL RESULALLAH
HASRETİNİ DİNDİR ARTIK EY NEBİ EY YETİMLER BABASI GEL
18 yıl önce gönderildi # -
SAOLUN ALLAH RAZI OLSUN.. DUALARIMIZ BÜTÜN KARDEŞLERİMİZ İÇİN.YERYÜZÜNÜN NERESİNDE YAŞIYOR OLURLARSA OLSUNLAR..DİNLERİ DİLLERİ IRKLARI NE OLURSA OLSUN.
RABBİM BÜTÜN KULLARINA EL AÇIP DUA ETMEYİ,AMİN DEMEYİ,SON NEFESLERİNDE KELİME -İ ŞAHADET GETİRMELERİNİ NASİP ETSİN.AMİNNN..18 yıl önce gönderildi # -
AMİN AMİN AMİN
18 yıl önce gönderildi # -
Canim Annecigim Hani basucumda toplanmis, telas icinde feryadu figan ile gozyasi dokuyordunuzya iste o anda dunyada iken hic gormedigim, tanimadigim varliklar geldi yanima. Meger onlar Meleklermis. Azrail ve diger gorevli melekler... o esnada bir sey daha oldu. Bana Ahirette ebedi kalacagim yer gosterildi. Alevler vardi orada. Ceza yeriymis orasi. Her seyi anladim. Ihmalimi de hatalarimi da. Ve cok korktum anne. Bir urperti sardi bedenimi. Oyle bir sIkIntiya girdim ki sizleri de taniyamaz oldum. Azraile baktikca korkumun siddeti artti. Cok heybetliydi. Pisman olmustum dunyadaki gafletime. O sirada Allahu Teala dan salih ameller isleyebilmek icin olumu geciktirmesini ve beni tekrar geri dunaya gondermesini istedim. Ama vakit cok gecti. Istedigim kabul olunmadi. Tabi bunlardan sizin haberiniz olmadi. Nasil aci cektigimi hissedemediniz. Oyle ya ne bilecektiniz. Benim gibi Azraili butun dehsetiyle gormediniz ki. Hani dunyada iken Sekerati Mevt diyorlardiya ne kadar zormus. O anki aciyi anlatmak mumkun degil. O gun gelipte Azraille karsilasanlar bilir ancak. Yani tadinca bilir ana tadinca bilir. Gercekten Peygamberimiz (sav) in "Allahim sekerati mevtte olum zahmeti ve bayginligimda bana yardim et." diye dua ettigini soylerdi hocalar da sanki kulagimin birinden girer nefsime hic etki yapmadan digerinden cikardi. Ne kadar dogru imis. Yani anlayacagin anacigim o olum ani kasabin elinde derisi soyulan koyunun dustugu an gibi bir hal. Izdirap dolu bir an. Cok ama cok zor. Ve cok korkutucu. Bu korkunc manzara karsisinda biliyor musun ruhum bedenimden cikmak istemedi ana, parcalara ayrildi kacisip duruyordu bedenimde. Ruhum cikmamakta direndikce melekler de bana azap ettiler. Iste boylece daha ruhum cikmadan kabir azabi baslamisti. Nihayet ruhum bedenimi terk etti de bende bu azaptan kurtuldum. Hep dusundum durdum anne. Acaba bu kadar cezayi hak edecek ne yaptim? Fakat sonradan anladim bu cezanin sebebini. Meger bunlar dunyada isledigim kotu amellerin sonucuymus. Azrailin yaninda iki melek daha vardi biri rahmet diyeride azap melegiymis. Olen iyi kimse ise azrail aldigi ruhu rahmet melegine kotu kimse ise azap melegine verirmis. Allahin emri boyle imis. Bir yigin azaptan sonra azrail ruhumu aldi.... ve.... azap melegine teslim etti. O zaman daha once gosterilen ahiretteki yerimin ne kadar kotu oldugunu daha iyi anladim. Zaten ruhum alinacagi sirada bir kus gibi gogsumun en ust tarafina, koprucuk kemigime firlamisti. O zaman meleklerin konusmalarinda her sey belli olmustu. Cunku, "bunu kim tedavi edecek?" diye birbirini soruyorlardi. O ani ve sIkIntilarini anlatmak imkansiz anacigim. Ayaklarim birbirine dolasti melekleri gorunce. Belki sizde fark ettiniz ayaklarimdan kanin cekildigini ve bembeyaz buz gibi oldugunu. Iste boyle anne. Benim dunyadan getirdigim kotu amellerim dolayisiyla melekler ruhumu bedenimden zorla almak durumunda kalmislardi. Bunlar naziat melekleri imis. Eger amellerim iyi olsaydi, yani salih amel sahibi olsaydim o zaman neseli ve kolaylastirici Nasitat melekleri ruhumu alacakmis. Ve bana Allahin selamini sunup selam sana ey Allahin Veli kulu, muhakkak ki Allahu Teala sana selam gonderiyor diyecekmis. Nerdeee! Gafletimin acisini cektim iste boylece anne. Ve sayet Azrail geldiginde abdestli olsaydim birileride yanimda Kuran okusaydi ve salih amellerimde cok olsaydi, o kadar aciyi cekmeyecektim biliyor musun. Olumum daha kolay olacakti. Yahut orada bulunanlardan Allahin sevdigi bir dostun benim icin azraile "Ey Azrail, arkadasima aci. Ona yumusak davran cunku o muminlerdendir " dese ve boylece dua etseydi yine o kadar aci cekmeyecektim biliyor musun. Dogrusu Azrail gelirken zaten heybetinden korkmustum. Zira daha ruhumu almadan onu korkunc sekliyle gordum. Keske gozlerim kor olsaydi da onun korkutucu seklini gormeseydim. Ama oyle degil. Gozlerim korde olsa yine de onu gorurmusum. Dunyada iken kor olup olmamak fark etmezmis herkes olum aninda ruhu daha cikmadan onu mutlaka gorurmus. Bilmem ki canim annecigim. Benim olum aninda bogazimin sıkılarak hiriltilar cikardigini, yuzumun renginin degisip siyaha yakin bir hal aldigini, ve agzimin kopurdugunu gorebildinmi? Zannetmiyorum. O kadar cok feryadu figan icindeydin ve o kadar gozyasi dokuyordun ki bunlari fark etmen mumkun olamazdi o anda
18 yıl önce gönderildi # -
BU DÜNYA VE BİZLER HEPİMİZ FANİMİ FANİ
YAŞADIĞIMIZ AN BİLKİ BİR ZAMAN TÜNELİ
DÜNYA DEDİĞİN BİR ANLIK DURAK YERİ
ELBET BİR GÜN GİRECEĞİN YER KABİR EVİ.NE YOLCULAR GELDİ GEÇTİ BU ZAMAN TÜNELİNDEN
ZAMANI DURDURAMAZSIN NE GELİR ELİNDEN
KURTULUŞUN YOK Kİ KARDEŞ AZRAİLDEN
ELBET BİR GÜN GİRECEĞİN YER KABİR EVİNE ŞANIN KALIR NE ŞEREFİN NEDE RÜTBEN
GİDİNCE BU DÜNYA DENİLEN YERDEN
SORGULAR BAŞLAR YAŞADIĞIN HER HALİNDEN
ÇIKIPTA KAÇAMAZSIN SORGUDA GİRDİĞİN KARA YERDEN18 yıl önce gönderildi # -
seher vakti HAK HAK derken
bizi de unutma bülbülAllah aşkınızı şevkinizi muhabbetinizi artırsın gıbtayla okuyorum
Allah razı olsun18 yıl önce gönderildi # -
ALLAHIM CANIM PEYGAMBERİMİZİ RÜYALARIMIZA EVLERİMİZE DAVET ETTİK.
HABERDAR EYLE.
BİZLERİ ONUN GÜL YÜZLÜ EŞSİZ CEMALİNİ RÜYALARIMIZDA GÖRMEK ŞEREFİNE NAİL ET YARABBİ.18 yıl önce gönderildi # -
ALLAH (C.C) SİZİ NURUYLA GARK ETSİN FEYZİ BOL AŞIKLAR KERVANININ ÖNCÜLERİNDEN ETSİN DAVANIZIN SANCAKTARLARI AŞIKLAR SERVERİNİN EN HOŞ DOSTLARI OLURSUNUZ İNŞALLAH AMİNN
18 yıl önce gönderildi # -
Cabir b. Abdullah anlatıyor : Hendek kazarken, Peygamberimiz Aleyhisselam’ın açlıktan karnına taş bağladığını gördüm. Biz de üç gündür açtık. Peygamberin yanına gidip
— Ya Resulallah! izin ver de evime kadar gidip geleyim, dedim.
İzin aldıktan sonra eve gidip hanımıma :
— Peygamber Aleyhisselam’da öyle bir açlık gördüm ki, o dayanılabilir bir hal değildir. Evde yiyecek bir şey var mı? dedim.
Bir küçük oğlaktan ve birazcık arpadan başka bir şey yok, cevabını verdi.
Oğlağı kestim, hanımım da, arpayı el değirmeninde öğütüp un yaptı. Eti bir çömleğe koyduk.
Hamur, mayalanıp, et çömleği tandıra konulup pişmeye başladıktan sonra, Peygamber Aleyhisselam’ın yanına döndüm : Evden ayrılırken hanımım :
— Sakın beni Resulullah’ın yanındakilere karşı meseleyi onlara da duyurarak utandırma, dedi. Çünkü yemek çok azdı.
Resulullah’ın yanına dönünce :
— Ya Rasulullah! Benim azıcık yemeğim var. Yanına en fazla bir ya da iki kişi alabilirsin. Yemeğe gidelim, dedim.
— Yemeğin ne kadardır? dedi.
— Birazcık arpa ekmeği ve küçük bir oğlaktan ibaret, dedim.
— Hem çok, hem de güzel bir yemek. Hanımına söyle, ben gelinceye kadar, ne et çömleğini ne de ekmeği tandırdan çıkarmasın, dedi. Sonra orada bulunan muhacirlere ve Ensara dönerek :
— Ey Hendek halkı! Kalkınız, Cabirin ziyafetine gideceğiz, diye seslendi. Hepsi kalktılar.
Hemen eve döndüm. Hanımımın yanına girip :
— Allah senin iyiliğini versin! Peygamber Aleyhisselam, Muhacirler Ensar ve yanlarında bulunanların hepsi yemeğe geliyorlar! İnna lillahi ve İnna İleyhi raciûn! Rezil rüsvay olacaksın, dedim.
Hanımım!
— Resulüllah, sana yemeğimizin ne kadar olduğunu sormadı mı? dedi.
— Evet, sonra ben de söyledim, dedim.
— Mahcubiyet sana aittir! Mahcubiyet sana aittir! dedi. Ben de ona
— Ben senin bana söylediğini yaptım. Yemeğimizin azlığını Resulullah’a haber vermiştim, dedim. Hanımım,
— Onları sen mi davet ettin, yoksa Resulullah mı davet etti? diye sordu.
— Hayır! O davet etti, dedim.
— O zaman boş ver, o senden iyisini bilir, dedi.
Nihayet geldiler, Resulullah yanındakilere;
— Birbirinizi sıkıştırmadan içeri girin, buyurdu.
Onlar da onar, onar ayrıldılar.
Resulullah ete ve ekmeğe bereket duası yaptıktan sonra, hanımıma :
— Bir ekmekçi kadın çağır, seninle birlikte ekmek yapsın. Çömleğinizden de, kepçe, kepçe al. Sakın çömleği tandırdan ayırma! buyurdu.
Sonra, Resulullah tandırdan eti ve ekmeği çıkarıp parçalamağa ve ekmeğin üzerine et dökerek Ashabına vermeğe başladı, davetlilerin tamamı yiyip doyuncaya kadar böyle devam etti. Bir hayli yemek de arttı.
Resulullah Cabir b. Abdullahın hanımına :
— Bu kalanı da hem kendin verirsin, hem de hediye edersin. Çünkü bütün halk açlık çekiyor, buyurdu.
Allaha yemin olsun ki; gelenler bin kişi oldukları ve hepsi de yiyip doydukları halde, çömleğimiz hala olduğu gibi kaynamakta, hamurumuzdan da, olduğu gibi ekmek yapılmakta idi. Ondan, biz de yedik, konu komşuya da dağıttık.
Hendek muhasarası bir ay boyu sürmüştü, müslümanlar orada burada kalmış böyle azıcık yemeklerini Resulullaha getirdikleri zaman, bir mucize olarak çoğalıyor ve herkese yetiyordu.
Hatta, Ebu Hureyrenin bir avuç hurması o gün herkesi doyurmuş, daha sonra Ebu Hureyre, o hurmalarla epey bir zaman daha idare etmiştir.
18 yıl önce gönderildi # -
Esirler arasında bir kadın... Belli ki yorgun, ümitsiz...
Kolay mı? Savaştan çıkmışlar. Vatanlarını, mallarını mülklerini, özgürlüklerini kaybetmişler. Yazık ki kabilesi alemlere rahmet Rasul-i Ekrem s.a.v. Efendimiz ile savaşmış.
Harp sona ermiş; kadının kabilesi mağlup olmuş. Kalanlar esir alınmış.
Sahabe-i Kiram r.a., ele geçirmiş oldukları esirleri savaştan sonra bir yerde toplamışlar. Rasul-i Ekrem s.a.v. de orada, esirlere bakıyor...
Kalabalığın arasında kadın telaşlı, öteye beriye bakıp bir şey arıyor. Biraz sonra bir çocuk gözüne ilişiyor. Birden çevikleşip çocuğa koşuyor, kucaklayıp şefkatle bağrına basıyor. Bir tarafa çekilip emzirmeye başlıyor. Belli ki kargaşada çocuğunu kaybetmiş. Bulduğunda dünyalar onun oluyor; esirliğin üzüntü ve sıkıntılarına aldırmadan...
Kimin merhameti?
Varlığı alemlere yüce bir merhamet ve şefkatin eseri olan Rasul-i Ekrem s.a.v. Efendimiz bu manzarayı seyreden sahabilerine soruyor:
- Ne dersiniz, bu kadın yavrusunu ateşe atar mı?
Sahabe-i Kiram r.a.:
- Hayır, atmaz! diyorlar.
Bunun üzerine Rasul-i Ekrem s.a.v. Efendimiz şöyle buyuruyor:
- “Şüphe yok ki Allah Tealâ’nın kullarına merhameti, şu kadının çocuğuna olan merhametinden daha fazladır.” (Buharî, Edeb 18)
Bu esir kadının akıbeti hakkında başka bilgiye ulaşamadık. Ama rahmet Peygamberi s.a.v. Efendimiz’in, en merhametli yolu izlemiş olduğundan da zerre kadar şüphemiz yoktur.
Olayın cereyan şekli ve Efendimiz s.a.v.’in ifadesi, Yüce Mevlâ’nın kullarına olan merhametinin enginliğini, hiç çıkmayacak şekilde hafızalara nakşediyor.
Ya şiddetli azap?
Ömer Nasuhi Bilmen Hocaefendi, bir sohbetinde yukarıdaki hadisi naklettikten sonra çok hikmetli bir noktaya dikkatlerimizi çekiyor:
“Şu hususa da dikkat edilmelidir: Çocuklar masum hallerinden dolayı annelerinin merhametini kazanırlar. Bir kul da hayatını temiz bir şekilde sürdürmeye devam etmelidir ki ilâhi merhamete layık olsun. Yoksa Cenab-ı Hak, ‘erhamü’r-rahimîn: merhametliler merhametlisi’ olmakla beraber ‘şedîdu-l‘ikâb: azabı oldukça şiddetli’dir aynı zamanda... Nitekim Kur’an-ı Kerim’de:
‘Biliniz ki Allah, azabı oldukça şiddetli olan ve çok bağışlayıp çok merhamet edendir.’ (Maide, 98) buyrulmuştur.” (Ömer Nasuhi Bilmen, Kur’an-ı Kerîm’den Dersler ve Öğütler, s.56, İstanbul 1947)
Merhametin sahibi, insanı da en güzel şekilde yaratmış ve insanın bu güzelliği bozmamasını istiyor. Yaratılışından sapmamasını, çirkinleşmemesini istiyor.
Öyleyse kula düşen güzel yaratılışını muhafaza etmek. Ki böylece üzerinden merhamet eksik olmasın...
18 yıl önce gönderildi # -
AMİN AMİN AMİN.
ABLAM DOST ABLAM NURR ABLAM.
Allahımın sizi çok pek çok sevsin.
ben eminim pek çok sevdiğine dahada çok sevsin sizi.BİR CANIM ABLAM VARDI....
HAKKIN ATEŞİNE KENDİNİ ATTI...YANDI AMA DAHA ÇOK YANMAK İSTEDİ...
BU YANMALAR ONA YETMEDİ...RABBİM ONU NURLANDIRDI...
NUR TACIYLA TAÇLANDIRDI....dost ablama.
18 yıl önce gönderildi # -
sağ ol kardeşim aydınlandık,rabbim ders almamızı nasib etsin
18 yıl önce gönderildi #
Cevapla
Mesaj gönderebilmek için giriş yapmalısınız.